ledger

[ˈledʒər]

n.

1)

а) рэгістрацы́йны журна́л

б) бухга́льтарская кні́га

2) надмагі́льная пліта́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

ева́нгелле, ‑я, н.

1. Частка бібліі, у якой змяшчаюцца легендарныя апавяданні пра жыццё і вучэнне міфічнага Ісуса Хрыста (з’яўляецца асновай хрысціянскага веравучэння).

2. перан. Кніга, твор, у якіх змяшчаюцца асноўныя прынцыпы чаго‑н.

[Ад грэч. euaggélion — добрая вестка.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

АХУ́РЫ,

у іранскай міфалогіі клас боскіх істот, якія змагаліся за ўпарадкаванне космасу і соцыуму, супраць хаосу, цемры і зла. Супрацьпастаўляліся сваім малодшым братам, злым духам дэвам. Свяшчэнная кніга зораастрызму «Авеста» называе ахурамі Ахурамазду, Мітру і духа вады Апам-Напата.

т. 2, с. 161

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

format [ˈfɔ:mæt] n. фарма́т;

the format of the new programme фарма́т но́вай прагра́мы;

a large-format book кні́га вялі́кага фарма́ту

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

storehouse [ˈstɔ:haʊs] n. амба́р; кладо́ўка; склад, схо́вішча;

This book is a storehouse of useful information. Гэтая кніга – скарбніца карыснай інфармацыі.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

бібліяма́нія

(ад гр. biblion = кніга + манія)

захапленне збіраннем кніг, галоўным чынам старадрукаў і рэдкіх выданняў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

дыва́н​2

(перс. divan = запіс, кніга)

зборнік лірычных вершаў у літаратурах Блізкага і Сярэд. Усходу.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

пацяры́к

(гр. Paterikon, ад pater = бацька)

кніга, якая змяшчае жыція святых і павучанні рэлігійнага зместу.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

трыёдзь

(ад гр. tri = трох + ode = песня)

хрысціянская богаслужэбная кніга, у якой змешчаны трохпесенныя каноны.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Бібліятэ́ка. Рус. библиоте́ка, укр. бібліоте́ка. З лац. (магчыма, праз польск.) bibliotheca < грэч. βιβλιοθήκη (да βιβλίον ’кніга’ і θήκη ’склад, сховішча’). Фасмер, 1, 164; Шахскі, 1, Б, 115; Кузняцоў, ЭИРЯ, 1, 39–45. Ст.-бел. библиотека, быблиотека (Булыка, Запазыч.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)