ДЗЯРЖА́ЎЦА,

службовая асоба ў ВКЛ, кіраўнік, часовы ўладальнік дзярж. маёнтка — дзяржавы. Да 16 ст. называўся намеснікам або цівуном. Прызначаўся вял. князем з шляхты, звычайна пажыццёва. Выконваў гасп., адм.-судовыя функцыі, збіраў падаткі, наглядаў за станам і рамонтам гасп. пабудоў, ваен. умацаванняў, адказваў за забеспячэнне гаспадаркі рабочай сілай. Судзіў велікакняжацкіх сялян, мяшчан, якія не падлягалі магдэбургскаму праву, шляхту (да 1564). З 16 ст. пашырылася практыка аддачы дзяржавы Дз. «ў заставу» за пэўную суму грошай.

т. 6, с. 160

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

extortion

[ɪkˈstɔrʃən]

n.

1) вымага́ньне сі́лай ці пагро́замі (гро́шай, абяца́ньня)

2) абдзіра́ньне, ха́барніцтва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

pay roll, payroll

[ˈpeɪroʊl]

n.

1) плацёжная ве́дамасьць

2) агу́льная су́ма вы́плачаных гро́шай

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Напаве́р ’у доўг, у крэдыт’ (Грыг., Гарэц.), ’у пазыку’ (Вайск. сл.), напове́р ’без грошай, у крэдыт’ (ТС). З *на‑повер, гл. вера, верыць, гістарычна — гэта спалучэнне назоўніка ў він. скл. адз. л. з прыназоўнікам на (Карскі 2–3, 73).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

жа́лко

1. нареч. жа́ласна; няшча́сна; бездапамо́жна; убо́га; нікчэ́мна; см. жа́лкий;

2. безл., в знач. сказ. шкада́;

жа́лко де́нег шкада́ гро́шай.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

разме́н м. Wéchsel m -s, -;

разме́н гро́шай Géldwechsel m -s, -;

разме́н фігу́р шахм. Ábtausch m -es, -täusche

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

fund​1 [fʌnd] n.

1. запа́с

2. фонд

3. капіта́л, сро́дкі;

I’m short of funds. У мяне малавата сродкаў/грошай.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

hoard​1 [hɔ:d] n. запа́с, патае́мны склад (прадуктаў, грошай і да т.п.);

a squirrel’s hoard of nuts запа́с арэ́хаў вавёркі

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

інка́са

(іт. incasso)

аперацыя атрымання банкам грошай па даручэнні кліента і залічэння іх на яго банкаўскі рахунак.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

канфіска́цыя

(лац. confiscatio)

1) прымусовае бязвыплатнае адабранне маёмасці, грошай у карысць дзяржавы;

2) забарона карыстацца творамі друку.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)