прэтэ́нзія ж., в разн. знач. прете́нзия; притяза́ние ср.;
заяві́ць ~зію — заяви́ть прете́нзию;
чалаве́к з ~зіямі — челове́к с прете́нзиями;
яго́ ~зіі неабгрунтава́ны — его́ притяза́ния необосно́ванны
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
старэ́йшы
1. прил. (по возрасту) ста́рший;
с. брат — ста́рший брат;
2. сравнит. ст. ста́рше, поста́рше, бо́лее ста́рый;
гэ́ты чалаве́к с. — э́тот челове́к ста́рше (поста́рше)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
стры́маны
1. прич. сде́ржанный, уде́ржанный; остано́вленный;
2. прич. сде́ржанный, уде́ржанный;
3. прич. уме́ренный;
4. прил. сде́ржанный;
с. чалаве́к — сде́ржанный челове́к;
с. адка́з — сде́ржанный отве́т
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
шано́ўны
1. прил. (достойный уважения) почте́нный, уважа́емый;
ш. чалаве́к — почте́нный (уважа́емый) челове́к;
2. прил. (форма обращения) многоуважа́емый;
3. в знач. сущ., фам. почте́нный, любе́зный
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
адмо́ўнасць, ‑і, ж.
Уласцівасць адмоўнага. У гэтым рамане паказан таксама поп, але ён паказан як жывы чалавек, з усімі сваімі адмоўнасцямі і дадатнасцямі. Чорны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
камандзі́раў, ‑ава.
Які належыць камандзіру. Камандзіраў наган. □ [Камандзір] падбег да высокага чалавека, схапіў яго за рукі і пачаў трэсці. Чалавек таксама трос камандзіравы рукі. Чорны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
іншазе́мец, ‑мца, м.
Чалавек з іншай краіны; чужаземец. Кожнаму іншаземцу, які трапляе ў Японію, мімаволі кідаюцца ў вочы шматлікія сады з карлікавых дрэў. Матрунёнак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ліліпу́т, ‑а, М ‑пуце, м.
Чалавек вельмі маленькага росту; карлік. // перан. Пра што‑н. вельмі малога памеру. Станок-ліліпут. // перан. Пра людзей нікчэмных, малазначных.
[Па назве малюсенькіх жыхароў фантастычнай краіны Ліліпуціі ў рамане Свіфта «Падарожжа Гулівера».]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
заўзя́тасць, ‑і, ж.
Уласцівасць заўзятага; стараннасць, нястрымнасць, напорыстасць. [Васіль] пілаваў з тою заўзятасцю і ахвотай, з якімі робіць чалавек, што ўзяўся за жаданы занятак. Мележ.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
збо́рлівы, ‑ая, ‑ае.
Абл. Ашчадны, запаслівы. — Я хоць у .. кішэню [Гушкі] не глядзеў, але думаю, што ён сабраў крыху. Ён зборлівы чалавек. І працавіты. Чорны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)