1) радавая абшчына, род (першапачаткова ў кельцкіх народаў);
2) перан. замкнутая група людзей, звязаных якімі-н. агульным інтарэсамі (эканамічнымі, дзелавымі і інш.).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
зефі́р
(фр. zéphyr, ад гр. zephyros = заходні вецер)
1) паэт. цёплы лёгкі ветрык;
2) баваўняная тканіна для бялізны;
3) сорт лёгкай фруктовай пасцілы круглай формы;
4) род матылькоў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
монагені́зм
(ад мона- + гр. genos = род, паходжанне)
тэорыя ў антрапалогіі, паводле якой усе расы чалавека маюць агульнае паходжанне і ўяўляюць сабой адзін від у біялагічным сэнсе (проціл.полігенізм).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
пікм.
1.род. пі́ка (горная вершина) пик;
2.род. пі́ку (наивысший подъём в работе, движении и т.п.) пик;
◊ гадзі́ны пік; час пік — часы́ пик
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
увахо́дм.
1.род. увахо́ду (действие) вход;
у. забаро́нены — вход запрещён;
2.род. увахо́да (место для прохода внутрь) вход;
у. у буды́нак — вход в зда́ние
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Пато́к, пато́ка ’ручай, рака з вузкім рэчышчам і бурным імклівым цячэннем’, ’струя’ (ТСБМ, Нас.). Укр.потік, рус.поток, польск.potok, чэш., славац.potok, славен.pȏtok, pótok, ст.-слав.потокъ. Прасл.potokъ. Да цячы́ (гл.). Жан. род у патока, як зато́ка ці рака́.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
tribe
[traɪb]
n.
1) пле́мя n.
2) род -у m.
3) Figur. хе́ўра f., гурт -у m.
the whole tribe of gossips — цэ́лы гурт плеткаро́ў
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
еда́
1.(действие) яда́, род. яды́ж.;
2.(пища)е́жа, род.е́жы ж., разг. яда́, род. яды́ж.;
не притро́нуться к еде́ не дакрану́цца да е́жы;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Ву́зел, род. скл. вузла́ (БРС, Касп., Шат., КСТ), ву́зял (Грыг.), вузёл (Бяльк., Яўс.). Укр.ву́зол, вузо́л, у́зол, рус.у́зел, ву́зел, у́зол, польск.węzeł, славац.uzol, чэш.uzel, в.-луж.wuzoł, палаб.vǫzȧl, славен.vózel, ózel, серб.-харв.у̏зао, род. скл. у̏зла, макед.вазол, јазол, јазел, вънзел, балг.възел. Прасл.vǫzьlъ ’вузел’ звязана з вязаць (Фасмер, 4, 154; Махэк₂, 673; Брукнер, 609; БЕР, 1, 203; Рудніцкі, 1, 495); указваюць на магчымую сувязь з літ.ąžuolas ’дуб’, лат.uôzuõls, ст.-прус.ansonis ’тс’ (гл. Зубаты, BB, 18, 259; Мюленбах-Эндзелін, 4, 427), што магло значыць ’вузлаватае дрэва’ (Фрэнкель, 28); параўн. таксама ст.-рус.вязожелдь ’падуб, Ilex aequifolium’ і макед.дыял.wъzal ’сук’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Тры́ста ‘лік і лічба 300’, ‘колькасць, якая абазначаецца лічбай 300’ (ТСБМ, Байк. і Некр., Вруб.), тры́ста, тры́сто ‘тс’ (ТС), ст.-бел.триста, трыста ‘тс’, сюды ж трисотный ‘трохсоты’ (ГСБМ). Укр.три́ста, рус.три́ста, польск.trzysta (ж. і н. род), trzystu (м. род), н.-луж.tśista, в.-луж.tři sta, чэш.tři sta, славац.tristo, славен.tri sto, харв.trȉsta, серб.три̏ста, балг.три́ста, макед.приста, ст.-слав.три съта. Прасл.*tri sъta, утворанае ад *tri (‘тры’ ў форме ніякага роду) і *sъta (< sъto) — у форме Н. скл. мн. ліку: *sъto скланялася як *selo (Борысь, 652; ЕСУМ, 5, 641; Новое в рус. этим., 230–231). Да тры і сто (гл.).