kujawiak
м. куявяк (польскі народны танец)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
goniony
м. ганёны (старадаўні польскі танец)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
гаво́т, ‑а, М ‑воце, м.
Старадаўні французскі танец, а таксама музыка да гэтага танца.
[Фр. gavotte.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гапа́к, ‑а, м.
Украінскі народны танец, а таксама музыка да гэтага танца. Танцаваць гапака.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кабардзі́нка 1,
гл. кабардзінцы.
кабардзі́нка 2, ‑і.
Народны мужчынскі танец на Каўказе; род лезгінкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
экасе́з, ‑а, м.
Шатландскі народны танец тыпу кадрылі, а таксама музыка да гэтага танца.
[Фр. écossaise — ад écossais — шатландскі.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
«ПЛЯСУ́ХА»,
бел. нар. сольны танец імправізацыйнага характару. Наз. таксама «Плясавая», «П.-рассядуха». Муз. памер 2/4. Тэмп ад павольнага да вельмі хуткага. Пабудаваны на разнастайных прысядачных рухах (таму наз. і «П.-рассядуха») і дробатах з суправаджэннем пляскання ў далоні. Танец часам суправаджаецца кароткімі, часцей чатырохрадковымі прыпеўкамі. Сустракаюцца варыянты «П.», якія выконваюцца пад «Барыню». Мяркуюць, што танец запазычаны ў пач. 20 ст. ў перасяленцаў з Расіі. Зафіксаваны ў Гомельскай вобл.
т. 12, с. 440
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
РУ́МБА (ісп. rumba),
афра-амерыканскі песенна-танц. жанр, а таксама бальны танец. Сучасная Р. склалася на Кубе, з 1920-х г. распаўсюдзілася ў ЗША і Еўропе як эстрадны танец. Муз. памер двух- ці чатырохдольны, рытм вострасінкапіраваны, з акцэнтамі на слабых долях такта, тэмп ад умерана рухомага да хуткага. Уключае спеў саліста, рэплікі хору і ўласна танец, які выконваецца ў пары ці салістам у цэнтры кола гледачоў і музыкантаў.
т. 13, с. 440
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Тарантэ́ла ’італьянскі народны танец, а таксама музыка да гэтага танца’ (ТСБМ). Культурнае запазычанне, магчыма, праз польск. tarantela ’неапалітанец танец’ з італ. tarantella ’тс’, утворанага ад назвы паўднёваітальянскага горада Taranto < лац. Tarentum, дзе ўзнік гэты танец (ЕСУМ, 5, 519; Голуб-Ліер, 477).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
мяце́ліца, -ы, мн. -ы, -ліц, ж.
1. Снежная бура, завея.
Разгулялася м.
2. Народны танец, які выконваецца ў хуткім тэмпе з частымі зменамі фігур і паваротамі.
|| прым. мяце́лічны, -ая, -ае (да 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)