МЕА́НДРЫ (ад грэч. Maiandros Меандр, стараж. назва вельмі звілістай ракіВял. Мендэрэс у М. Азіі),
лукавіны, выгіны рэчышча ракі. Характэрны пераважна для раўнінных рэк. Утвараюцца ў выніку бакавой эрозіі пры размыванні берагоў водным патокам. Увагнуты, звычайна стромкі, бераг размываецца, а выпуклы нарошчваецца за кошт наносаў і ўтварэння водмелі. У выніку ў плане рака прымае звілістую петлепадобную форму. Часам вадацёк прарывае сабе новы больш кароткі шлях, а М. ператвараюцца ў старыцы. У горных і перадгорных абласцях, якія зазнаюць тэктанічныя падняцці, трапляюцца ўрэзаныя (рэліктавыя) М., абмежаваныя выступамі карэнных парод.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
dorzecze
н. басейн (ракі);
dorzecze Amazonki — басейн Амазонкі
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
zza
з-за;
zza rzeki — з-за ракі
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
bank3[bæŋk]n.
1. бе́раг (ракі, канала)
2. вал, на́сып; да́мба; круты́ схіл
3. нано́с, зано́с; сумёты, гу́рбы сне́гу
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
hinterland[ˈhɪntəlænd]n. раёны, які́я знахо́дзяцца ў глыбіні́ краі́ны, далёкія ад прыбярэ́жнай паласы́, бераго́ў вялі́кай ракі́ або́ ад буйны́х гарадо́ў
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Вярхо́вы ’размешчаны вышэй па цячэнню ракі’ (БРС), укр.верхови́й ’тс’, рус.верхово́й ’які знаходзіцца вышэй па рацэ; параўн. таксама верховье ’мясцовасць, якая ляжыць бліжэй да вяршыні ракі’, верховщик, верховец, верхота, верховщина ’жыхары, якія жывуць у верхнім цячэнні ракі’. Да верх (гл.). Утворана пры дапамозе суф. ‑ов‑ы (< прасл.vьrx‑ov‑ъ ’верхні’).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
вадзі́цца (мецца, сустракацца):
у гэ́тай рацэ́ во́дзяцца ра́кі in díesem Fluss gibt es Krébse
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
ву́сце, ‑я, н.
1. Месца ўпадзення ракі (у мора, возера); участак ніжняга цячэння ракі.
2. Выхадная адтуліна чаго‑н., выхад. Вусце ствала шахты. □ Удвух з Андрэем неслі яны сетку на бераг, трымаючы вусцем угору, і, толькі адышоўшыся далей ад вады, перавярнулі яе кулём на дол.Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вадазбо́р, ‑у, м.
1. Збіранне, накапленне вады.
2. Плошча, з якой рака збірае ваду; басейн. Вадазбор ракі Прыпяці.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
навывалака́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., чаго.
Разм. Выцягнуць волакам адкуль‑н. у вялікай колькасці. Навывалакаць бярвення з ракі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
