mouillíeren [mu'jrən] vt лінгв. змякча́ць (гук)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ля ​1, прыназ. з Р.

Тое, што і каля (у 1, 2 знач.). Ля гасцінца, ля дарогі Курганок віднее. Купала. Ля [жанчыны] завіхалася заклапочаная дзяўчына. Лынькоў.

ля ​2, нескл., н.

Шосты гук музычнай гамы, а таксама нота, якая абазначае гэты гук.

[Іт. la.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гука...

Першая састаўная частка складаных слоў, якая па значэнню адпавядае слову гук, напрыклад: гуказапіс, гуканепранікальны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

а́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Вымаўляць у ненаціскных складах замест гукаў «о», «э» гук «а».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сібіля́нт, ‑а, М ‑нце, м.

У фанетыцы — пярэднеязычны фрыкатыўны зычны гук (с, з, ш, ж).

[Ад лац. sibilans — свісцячы.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сярэднепаднябе́нны, ‑ая, ‑ае.

У лінгвістыцы — які вымаўляецца пры ўдзеле сярэдзіны паднябення. Гук й — сярэднепаднябенны зычны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

mute [mju:t] n.

1. dated нямы́

2. ling. нямы́ гало́сны або́ зы́чны гук

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

pop​1 [pɒp] n.

1. шчоўк; пстрык; адры́вісты гук вы́буху; хло́панне

2. стрэл

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

pat​1 [pæt] n.

1. паля́пванне, пасту́кванне, пахло́пванне

2. нямо́цны гук, во́плеск

3. гук кро́каў

♦

a pat on the back for smth./for doing smth. адабрэ́нне, пахвала́ за што-н.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

й,

1. Адзінаццатая літара беларускага алфавіта, якая называецца «і кароткае».

2. Зычны гук, звонкі, сярэднеязычны, фрыкатыўны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)