Можны ’багаты, заможны’, можнасць ’заможнасць’. (Нас.), ст.-бел.можный ’тс’, ’які мае ўладу’ (XIV ст.), ’магутны, уплывовы’ (XVI ст.) запазычана са ст.-польск.możny ’тс’ (Булыка, Лекс. запазыч., 37).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ferriferous
[fəˈrɪfərəs]
adj.
жале́зісты; які́ ма́е ў сабе́ жале́за, бага́ты на жале́за
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
princely
[ˈprɪnsli]
adj.
1) кня́жацкі, кня́жы
2) як у кня́зя, бага́ты, раско́шны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
superb
[suˈpɜ:rb]
adj.
ве́лічны; пы́шны, раско́шны, цудо́ўны
a superb dinner — бага́ты абе́д
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
vocalic
[voʊˈkælɪk]
adj.
1) гало́сны
2) бага́ты гало́снымі гу́камі (пра мо́ву, сло́ва)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
vulgarian
[vʌlˈgeriən]
n.
1) вульга́рны, нявы́хаваны чалаве́к
2) бага́ты вы́скачка, парвэню́m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
АБЛЯПІ́ХАВЫ АЛЕ́Й,
алей з пладоў абляпіхі. Вадкасць ад светла-жоўтага да аранжава-карычневага колеру, t застывання -20 °C, шчыльн. 0,92∙103кг/м³, нерастваральны ў вадзе, растваральны ў арган. растваральніках. Мае ў сабе 11—12% насычаных тлустых кіслот (C16, C18), 23—42% алеінавай, 32—36% лінолевай, 14—27% ліналенавай кіслот, багаты карацінамі, караціноідамі, вітамінам Е.Антысептык, выкарыстоўваюць пры апёках, пашкоджаннях скуры, язвавых і інш. захворваннях.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ВАЎЧО́К Алесь, бел.нар. казачнік. Селянін з в. Крылоўшчына Навагрудскага пав. У 1901 польскі лінгвіст Э.Кліх запісаў ад яго 18 казак і апавяданняў, урыўкі з якіх надрукаваў, дакладна перадаўшы асаблівасці мясц. дыялекту. У традыц. бытавых казачных сюжэтах («Як поп цяліўся», «Марка Багаты» і інш.) Ваўчок самабытна развіваў сац. матывы, жыва перадаваў жанравыя сцэнкі.
Тв.:
[Казкі] // Materiały i prace Komisji językowej Akademii Umiejętności. Kraków, 1903. T. 2, z. 1.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЛІПАРЫ́Т (назва ад месца першай знаходкі — Ліпарскія астравы),
эфузіўная горная парода, якая паводле хім. саставу адпавядае граніту. Вылучаюць рознасці расшклаваныя, схаванакрышталічныя, радзей сфералітавыя. Часта з парфіравымі ўкрапінамі кварцу, палявых шпатаў, слюд і інш. Характэрна флюідальная тэкстура пароды (патокаўтваральныя палосы). Звычайна багаты вулканічным шклом (50—100%), кварцам (больш за 73%). Колер ружовы, шэры, буры. Выкарыстоўваецца для атрымання друзу і абліцовачнага каменю. Пашыраны ў вулканічных абласцях.