Не́льсанм. Nélson Ríver [-v-] m - i -s (рака, Канада)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Тэ́жунескл.ж. Tajo [´tɑ:ʒu] i [´tɑ:xo:] m - i -s (рака)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
tropic[ˈtrɒpɪk]n. тро́пік;
the tropics тро́пікі;
the Tropic of Cancerastron. тро́пік Ра́ка, паўно́чны тро́пік;
the Tropic of Capricornаst ron. тро́пік Казяро́га, паўднёвы тро́пік
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
плаўні́к, ‑а, м.
Орган руху ў рыб і водных жывёл. Недзе ўнізе санліва варочаецца рака ў сваіх берагах ды размінаюць плаўнікі тлустыя самы...Гаўрылкін.Напяўшы тугія плаўнікі, Хвастамі ад прагнасці б’юць шчупакі.Глебка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэ́чанька, ‑і, ДМ ‑ньцы; Рмн. ‑нек; ж.
Нар.-паэт.Ласк.дарака, рэчка. І дзе на свеце ёсць такая, як Нёман, рэчанька другая?Колас.Цячэ рэчанька, Цячэ быстрая, Скочупераскочу.З нар.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
непаўто́рны, ‑ая, ‑ае.
Адзіны ў сваім родзе; выключны, асаблівы. Кожная рака, нібы жывая істота, мае свой нораў, свой характар, сваё аблічча, свой непаўторны .. выгляд.В. Вольскі.Прастор лашчыў вока красой непаўторнай і свежай.Панчанка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
заясне́ць, ‑ее; зак.
1. Вылучыцца сваёй яснай афарбоўкай, паказацца (пра што‑н. яснае). Мост вырас, пашырэў. .. Рака схавалася і зноў заяснела.Мележ.
2. Пачаць яснець, стаць ясным. Пачала сохнуць зямля, і заяснела неба.Чорны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Ра́кам, ра́ком ’паўзці ці стаяць, абапіраючыся на ногі і рукі’, ’на карачках’ (ТСБМ, Сл. ПЗБ, ТС), ракачо́м (ТСБМ), ра́качам (лід., Сл. ПЗБ), ра́кача (шчуч., Нар. словатв.), ра́ка (ТС), ра́чкі, ра́чком (ТСБМ, Ян., ТС), ідзе ра́ком, стаў ра́ка ’задам; як рак’ (ТС). Сюды ж рачкава́ць ’поўзаць ракам, стаяць на карачках’ (ТС), параўн. польск.raczkować (пра дзяцей) (з XVIII ст.). Адыменнае прыслоўе спосабу дзеяння, што ўяўляе застылы склон назоўніка або ўтворанае па гэтай мадэлі (параўн. Карскі 2–3, 75).