МЕ́ЛЬНІКАЎ (Андрэй Аляксандравіч) (11.4.1968,
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
МЕ́ЛЬНІКАЎ (Андрэй Аляксандравіч) (11.4.1968,
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ка́дры
(
1) пастаянны састаў
2) састаў работнікаў якой
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
фарпо́ст
(
1) вартавы пост, які выстаўляецца наперадзе
2)
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
МАСКІРО́ЎКА (ад
1) (
Сродкі і прыёмы М. сталі актыўна ўдасканальваецца разам са з’яўленнем наразной агнястрэльнай зброі. М. асабліва шырока выкарыстоўвалася ў 2-ю
У сувязі са з’яўленнем высокадакладнай зброі,
2) Змена аблічча пры дапамозе маскі або
3) (Пераноснае) паводзіны людзей, якія хаваюць ад іншых свае дзеянні, погляды, учынкі. У час войнаў або
Літ.:
Толочков М.И. Маскировка в современном бою. 2 изд.
Мацуленко В.А. Оперативная маскировка
Степанов Ю.Г. Противорадиолокационная маскировка.
У.І.Грынюк, Р.Ч.Лянькевіч.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
КВАТАРМА́ЙСТАР (
1) у 16—20
2) Начальнік тылавой гаспадаркі палка ў
3) Начальнік службаў
4) Пасада унтэр-афіцэра карабельнай службы
5) Службовая асоба ва
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
МАРА́ХІН (Сяргей Сцяпанавіч) (7.10.1911,
савецкі
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ПЕ́РШЫНГА ЭКСПЕДЫ́ЦЫЯ,
узброеная інтэрвенцыя
В.А.Юшкевіч.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
а́рмія, -і,
1. Сукупнасць узброеных сіл дзяржавы.
2. Сухапутныя ўзброеныя сілы ў адрозненне ад марскіх і паветраных сіл.
3. Аператыўнае вайсковае аб’яднанне з некалькіх карпусоў, дывізій аднаго або некалькіх родаў
4.
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
акружэ́нне, ‑я,
1.
2. Становішча, пры якім хто‑, што‑н. знаходзіцца ў кальцы варожых
3. Навакольныя абставіны, умовы існавання каго‑, чаго‑н.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пласту́н, ‑а,
1. Казак асобых пяхотных часцей Чарнаморскага і Кубанскага казачых
2. Разведчык, які рухаецца, перамяшчаецца паўзком.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)