Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
літургі́я, ‑і, ж.
Хрысціянскае царкоўнае набажэнства, у час якога робяць прычасце; абедня.
[Грэч. liturgia.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
canonicals
царко́ўнае адзе́ньне, ры́зы pl.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
літыя́, ‑і, ж.
Спец.
1. Кароткае царкоўнае богаслужэнне.
2. Абрад у хрысціянстве, адпяванне нябожчыка.
[Ад грэч. lité — просьба, маленне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аблачэ́нне, ‑я, н.
Царкоўнае адзенне, якое ужываецца ў час набажэнства. Разабраўшы сваё начынне і апрануўшы аблачэнне, поп стаў «тварыць» малітву.Нікановіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
каля́ды, ‑ляд; адз.няма.
Царкоўнае хрысціянскае свята нараджэння Хрыста, якое адзначалася 25 снежня па ст. ст. і ў наступныя дні да вадохрышча.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пакро́вы, ‑аў.
Царкоўнае свята, якое адзначаецца праваслаўнай царквой першага кастрычніка па старому стылю. «Прыйшлі пакровы — заганяй у хлеў каровы», — гаворыцца ў прыказцы.Якімовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
і́рмас
(гр. heirmos = спляценне, сувязь)
царкоўнае песнапенне на ўсяночную.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
АНА́ФЕМА (ад грэч. anathēma пракляцце),
царкоўнае пракляцце; найвышэйшая кара ў хрысціянстве, звязвалася з адлучэннем ад царквы асоб, якія адвяргаюць ці скажаюць асновы веравучэння і не выказваюць жадання пакаяцца ў гэтым. Устаноўлена з часу Халкідонскага ўсяленскага сабора (451). Абвяшчаецца на царк. саборах, а таксама ў храмах падчас богаслужэння (напр., у канцы 1-га тыдня Вялікага посту ў правасл. царкве).