пія́на (спец.).

1. нескл., н. Няпоўная сіла музычнага гуку.

Мяккае п.

2. прысл. Ціха, у няўпоўную сілу музычнага гуку; проціл. фортэ.

Іграць п.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

forte [ˈfɔ:teɪ] adv. mus. фо́ртэ, мо́цна, на по́ўную сі́лу

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

фарты́сіма,

Спец.

1. прысл. Мацней, чым фортэ.

2. нескл., н. Месца ў музычным творы, якое выконваецца такім чынам, а таксама само такое выкананне.

[Іт. fortissimo.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пія́на

(іт. piano)

муз. ціха, не моцна (проціл. фортэ).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

f =

1. forte – фортэ, гучна

2. folgende (Seite) – наступная старонка, (і) на наступнай старонцы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ме́цца-пія́на

(іт. mezzo piano = паўціхі)

адно з адценняў дынамікі ў музыцы; гучанне, сярэдняе паміж фортэ і піяна.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

фарты́сіма

(іт. fortissimo)

муз. 1) мацней, больш гучна, чым фортэ;

2) месца ў музычным творы, якое выконваецца такім чынам.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)