статы́чны, -ая, -ае.

1. гл. статыка.

2. Такі, у якім няма руху, дзеяння, развіцця.

Статычны вобраз.

|| наз. статы́чнасць, -і, ж. (да 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ста́тика в разн. знач. ста́тыка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

statyka

ж. статыка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

БІЯСТА́ТЫКА (ад бія... + статыка),

тэрмін, які ўвёў ням. біёлаг Э.Гекель (1866) для абазначэння марфалогіі.

т. 3, с. 177

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

statics

[ˈstætɪks]

n.

ста́тыка f. (галіна́ мэха́нікі)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

statics [ˈstætɪks] n.

1. ста́тыка;

statics of fluids гідраста́тыка

2. атмасфе́рныя перашко́ды (пра радыё)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Státik f - ста́тыка (раздзел фізікі)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Gléichgewichtslehre f -, -n ста́тыка, вучэ́нне аб раўнава́зе

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

магнітаста́тыка

(ад магніта- + статыка)

раздзел фізікі, які вывучае магнітнае поле нерухомых магнітаў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

аэраста́тыка

(ад аэра- + статыка)

раздзел аэрамеханікі, які вывучае законы раўнавагі паветра і газаў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)