мо́гільнік, -а, мн. -і, -аў, м.

1. Тое, што і могілкі.

2. Старажытныя могілкі.

3. Месца захавання радыеактыўных адыходаў (спец.).

|| прым. мо́гільнікавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

этру́скі, -аў, адз. этру́ск, -а, м.

Старажытныя плямёны, якія насялялі ў 1-м тысячагоддзі да н.э. паўночны захад Апенінскага паўвострава.

|| прым. этру́скі, -ая, -ае.

Этруская мова.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вы́радзіцца сов., в разн. знач. вы́родиться;

старажы́тныя жывёлы ~дзіліся — дре́вние живо́тные вы́родились

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прако́нсул, ‑а, м.

Гіст. Намеснік правінцыі ў Старажытныя Рыме.

[Лац. proconsul.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Áltertümer pl старажы́тныя рэ́чы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

бяро́ста, -ы, ДМ -сце, ж.

Верхні слой бярозавай кары.

Абдзерці бяросту.

|| прым. берасто́вы, -ая, -ае, бяро́ставы, -ая, -ае і берасця́ны, -ая, -ае.

○

Берасцяная грамата — старажытныя пісьмы і дакументы на бяросце.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

по́мнік, -а, мн. -і, -аў, м.

1. Скульптурнае або архітэктурнае збудаванне ў знак ушанавання памяці каго-, чаго-н.

П.

Максіму Багдановічу.

2. Прадмет культуры мінулага.

Археалагічны п.

Помнікі пісьменнасці (старажытныя рукапісы).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

the ancients

старажы́тныя наро́ды (грэ́кі, ры́мляне)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

нумізма́тыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

Навука, якая вывучае старажытныя манеты і медалі.

[Ад лац. numisma — манета.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Żmudzini

мн. гіст. жмудзіны (старажытныя літоўцы)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)