Захо́дняя Саха́ра ж. Wéstsahara n -s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Сахара-Лівійскі нафтагазаносны басейн

т. 14, с. 206

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

сахо́р

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. сахо́р сахары́
Р. сахара́ сахаро́ў
Д. сахару́ сахара́м
В. сахо́р сахары́
Т. сахаро́м сахара́мі
М. сахары́ сахара́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Sahara

ж. Сахара

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

desert​1 [ˈdezət] n. пусты́ня;

a desert island ненасе́лены/бязлю́дны во́страў;

a near desert паўпусты́ня;

the Sahara Desert пусты́ня Саха́ра

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Эль-Аю́н м. (горад, Заходняя Сахара) La¦ayoune [-´ju:nə] n -s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

дро́бка ж., разг. кро́шка, крупи́нка, ма́ленький кусо́чек;

д. со́лі — крупи́нка со́ли;

д. цу́кру — кусо́чек са́хара

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

драбо́к, -бка́ м. кро́ха ж., кусо́чек, крупи́нка ж.;

д. цу́кру — кусо́чек са́хара;

д. со́лі — крупи́нка со́ли

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

АРЫДЫЗА́ЦЫЯ,

працэс эвалюцыі ландшафту ў бок павелічэння сухасці клімату (перавышэння патэнцыяльнага выпарэння над колькасцю ападкаў). Можа прыводзіць да апустыньвання, дэградацыі і разбурэння біялагічнага жыцця ландшафту і страты яго прыродна-эканамічнага патэнцыялу, што звычайна назіраецца ў раёнах, прылеглых да пустыняў (напрыклад, пустыня Сахара штогод пашырае свае межы на Поўдзень у сярэднім на 5 км). Фактары, што выклікаюць арыдызацыю, — змены клімату і антрапагенныя ўздзеянні. Умовы мэтанакіраванага змяншэння арыдызацыі — павышэнне культуры землекарыстання ў арыдных раёнах, арашэнне, аднаўленне страчанага расліннага покрыва і інш.

т. 2, с. 5

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

пусты́ня, ‑і, ж.

1. Вялікая, звычайна бязводная прастора з беднай расліннасцю або без расліннасці. Пустыня Сахара. Пустыня Каракумы. // перан.; якая або чаго. Прастора, якая рассцілаецца на вялікую адлегласць. Снежная пустыня. □ Балоты абярнуліся ў суцэльныя вадзяныя пустыні, дзе маркотна выступалі адны толькі парыжэлыя купіны з сухою леташняю травою. Колас.

2. перан. Бязлюднае, разбуранае, зруйнаванае месца. Няваду больш узнепакоіла агульная сумліцкая пустыня, чым пустыня гэтай хаты. Чорны. — Вясна наступіла, а ў мяне ні кала, ні двара. Пустыня, — скардзілася трэцяя [жанчына], — страха цячэ, як рэшата. Сергіевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)