ры́нка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. ры́нка ры́нкі
Р. ры́нкі ры́нак
Д. ры́нцы ры́нкам
В. ры́нку ры́нкі
Т. ры́нкай
ры́нкаю		 ры́нкамі
М. ры́нцы ры́нках

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

bidder [ˈbɪdə] n. пакупні́к, прэтэндэ́нт (на рынку)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

прыла́вак, -ла́ўка, мн. -ла́ўкі, -ла́ўкаў, м.

Род вузкага, закрытага спераду стала ў магазіне, які аддзяляе прадаўца ад пакупнікоў, а таксама стол для продажу тавараў на рынку.

Работнікі прылаўка (служачыя магазіна).

|| прым. прыла́вачны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

street value [ˈstri:tˌvælju:] n. «ву́лічная» цана́, цана́ на чо́рным ры́нку (пра наркотыкі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

marketeer [ˌmɑ:kɪˈtɪə] n. прадаве́ц, гандля́р;

a black marketeer гандля́р на чо́рным ры́нку

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

buyer [ˈbaɪə] n. пакупні́к

♦

a buyer’s market кан’юнкту́ра ры́нку, выго́дная для пакупніка́

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

town cross [ˌtaʊnˈkrɒs] n. знак у вы́глядзе кры́жа, які́ адзначае ме́сца ры́нку ў го́радзе

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ры́начны, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да рынку (у 1 знач.), прызначаны для яго, уласцівы яму. Рыначная плошча. Рыначная цана. Рыначная мітусня.

2. Які мае адносіны да рынку (у 2 знач.); які вызначаецца попытам і прапановай. Рыначныя адносіны. Рыначныя фонды.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дэ́мпінг, ‑у, м.

Продаж тавараў на знешнім рынку па заніжаных цэнах з мэтай выцяснення канкурэнтаў.

[Англ. dumping.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Рунду́к ’невялікая крамка на рынку’, ’куфар для прыпасаў’ (Бяльк.), ’куфар’, ’турбіна’ (Касп.). Параўн. укр. рунду́к ’ганак, прылавак’, рус. рунду́к ’узвышэнне’, ’прылавак з скрынкамі’. З цюрк. orunduk ’падушка, сядзенне’, тат. urunduk ’сядзенне’ (Фасмер, 3, 517).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)