рассці́л, ‑у, м.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. рассцілаць — разаслаць 2; раскладанне тонкім пластом.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рассці́лка, ‑і, ДМ ‑лцы; ж.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. рассцілаць — разаслаць 2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
rozścielać
незак. рассцілаць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
рассціла́нне ср. расстила́ние, рассти́л м., рассти́лка ж.; см. рассціла́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
-сцілаць у дзеясловах засціла́ць, рассціла́ць (ТСБМ, Ласт.), просціла́ць ’рассцілаць, раскладваць’ (ТС) і інш. Гл. слаць 2.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
растя́гивать несов., в разн. знач. расця́гваць; (расстилать — ещё) рассціла́ць; см. растяну́ть;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Сцялі́ць ’слаць, рассцілаць’ (в.-дзв., Сл. ПЗБ; Варл.). Гл. слаць 2.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
рассціла́цца несов.
1. рассти-
ла́ться; распростира́ться, раски́дываться; см. разасла́цца;
2. страд. расстила́ться; см. рассціла́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
На́стлыш ’вада пад снегам’ (Касп.). Няясна, магчыма, ад насцілаць ’падсцілаць, рассцілаць’, параўн. рус. настлище ’лён, расселены на сцелішчы’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
-сце́рці, гл. прасце́рці, распасце́рціся. Параўн. славац. strieť ’раскладваць, рассцілаць’, н.-луж. strěś ’рассцілаць, распасціраць’, славен. stréti ’тс’, серб.-харв. strijèti ’разаслаць, распасцерці’ (у іншых славянскіх мовах толькі з прыстаўкамі). Да прасл. *sterti ’распасціраць, расцягваць, раскладваць’, роднаснае ст.-інд. starati ’наслаць, насцілаць’, грэч. στόρνυμι ’тс’, лац. sternere ’расцягнуць, распасціраць’ (Сной у Бязлай, 3, 327; Фасмер, 3, 339; Борысь, Etymologie, 612).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)