◎ Кі́хала ’рагатун’ (Нас.). Гл. піхаць ©.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Lácher m -s, - смехату́н, рагату́н, насме́шнік

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Скалазу́б ‘насмешнік, рагатун’ (Бяльк.; карэліц., Жыв. НС; ашм., Стан.), скалазу́бы ‘чалавек, які часта шчэрыць зубы’ (Ян.). Складанае слова, параўн. рус. зубоскал ‘тс’ з адваротным парадкам элементаў. Гл. скаліць (зубы).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

chichot, ~u

м.

1. хіхіканне;

2. разм. рагатун (пра чалавека)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)