ніцава́ць, ‑цую, ‑цуеш, ‑цуе; незак., што.

Перашываць, робячы спод верхам; пераніцоўваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

úmnähen vt перашыва́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

перашы́ўка, ‑і, ДМ ‑шыўцы; Р мн. ‑шывак; ж.

Дзеянне паводле дзеясл. перашываць — перашыць (у 1–3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перашыва́цца несов., страд. перешива́ться; перемётываться; перестёгиваться; перета́чиваться; переса́живаться; см. перашыва́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

przeszywać

незак.

1. перашываць;

2. пранізваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

renovate

[ˈrenəveɪt]

v.t.

аднаўля́ць, папраўля́ць, перашыва́ць (во́пратку), рэмантава́ць (дом)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

alter [ˈɔ:ltə] v.

1. мяня́ць, перайна́чваць; мяня́цца;

She had altered so much I scarcely recognized her. Яна так змянілася, што я ледзьве пазнаў яе.

2. : alter a dress перашыва́ць суке́нку

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Ніцава́ць ’пераварочваць, перашываць адзежу ўсярэдзіну добрым бокам’ (Нас., Гарэц., Грыг.). Да ніц 2 (гл.); паводле Цвяткова (Працы кл. філал., 1, 75), «ц у гэтым слове не з’яўляецца заходнеславянскай асаблівасцю: беларускае і расійскае ниц паходзяць з кораня ник»; насуперак Кюнэ, 81 (< польск. nicować ’тс’), Баханькоў, Весці АН БССР, 1981, 1, 120 (недакладная калька з рус. лицевать).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

перешива́ть несов.

1. (всё, многое) шыць;

2. (заново) перашыва́ць;

3. (обшивать заново досками и т. п.) абшыва́ць на́нава, абабіва́ць на́нава;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ліцава́ць 1 ’перашываць, робячы спод верхам’ (Нас., Шат.), ліцуваньне ’ніцаванне’ (Юрч. Вытв.), ліцёваны ’ніцаваны’ (беласт., Сл. ПЗБ). Укр. лицювати, рус. лицевать, польск. licować, чэш. licovati, славац. licovat ’тс’. Паўн.-слав. licevati < lice ’твар’ > лицо (Слаўскі, 4, 239–240).

*Ліцава́ць 2, ліцёва́ті ’адпавядаць пэўным нормам, правілам’ (беласт., Сл. ПЗБ) запазычана з польск. licować ’адпавядаць, гарманіраваць з чым’. Да паўн.-слав. licevati. Параўн. балг. невестино лице ’знак цнатлівасці на шлюбнай кашулі маладой’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)