перамо́жац м. гл. пераможца

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

zwyciężca

м. пераможца

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

трыумфа́тар, ‑а, м.

1. У Старажытным Рыме — палкаводзец-пераможца, якога сустракалі з трыумфам.

2. перан. Той, хто дасягнуў бліскучага поспеху, перамогі ў чым‑н.

[Лац. triumphator.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

winner [ˈwɪnə] n. перамо́жца, пе́ршы прызёр; лаўрэа́т (конкурсу, спаборніцтва і да т.п.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

triumfator

м. кніжн. трыумфатар, пераможца

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

victorious [vɪkˈtɔ:riəs] adj. (in) перамагано́сны, перамо́жны;

a victorious team кама́нда-перамо́жца;

come out victorious перамагчы́

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ЗВЕ́РАВА (Наталля Маратаўна) (н. 16.4.1971, Мінск),

бел. спартсменка (тэніс). Засл. майстар спорту (1991). Бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў (1992), пераможца тэнісных турніраў: Уімблдонскага (Англія, двойчы), пяршынстваў Францыі, Аўстраліі і ў парным разрадзе. Неаднаразовая пераможца і прызёр інш. міжнар. турніраў.

т. 7, с. 38

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Púnktsieger m -s, - спарт. перамо́жца па ачка́х [па пу́нктах]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ЛЕ́ЙВЕР ((Laver) Родні Джордж) (н. 9.8.1938, г.Ракгемптан, Аўстралія),

аўстралійскі спартсмен (тэніс). Уладальнік прыза «Вялікі шлем» (1962, 1969). Пераможца Уімблдонскага турніру ў адзіночным (1961, 1968), у мужчынскім парным (1971, з Р.Эмерсанам) і ў змешаным парным (1959—60, з Д.Хард) разрадах. Чэмпіён Аўстраліі (1960). Пераможца Кубка Дэвіса (1958—62, 1973).

т. 9, с. 189

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

чэмпіён, -а, мн. -ы, -аў, м.

1. Спартсмен (або спартыўная каманда) — пераможца ў спаборніцтвах у якім-н. відзе спорту на першынство горада, краіны, свету.

Ч. свету па шахматах.

Ч.

Еўропы па боксе.

2. Жывёліна, якая заняла першае месца на выстаўцы, у спаборніцтвах.

|| ж. чэмпіёнка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.

|| прым. чэмпіёнскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)