вае́нна-паве́траны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
вае́нна-паве́траны |
вае́нна-паве́траная |
вае́нна-паве́транае |
вае́нна-паве́траныя |
| Р. |
вае́нна-паве́транага |
вае́нна-паве́транай
вае́нна-паве́транае |
вае́нна-паве́транага |
вае́нна-паве́траных |
| Д. |
вае́нна-паве́транаму |
вае́нна-паве́транай |
вае́нна-паве́транаму |
вае́нна-паве́траным |
| В. |
вае́нна-паве́траны (неадуш.)
вае́нна-паве́транага (адуш.) |
вае́нна-паве́траную |
вае́нна-паве́транае |
вае́нна-паве́траныя (неадуш.)
вае́нна-паве́траных (адуш.) |
| Т. |
вае́нна-паве́траным |
вае́нна-паве́транай
вае́нна-паве́транаю |
вае́нна-паве́траным |
вае́нна-паве́транымі |
| М. |
вае́нна-паве́траным |
вае́нна-паве́транай |
вае́нна-паве́траным |
вае́нна-паве́траных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
зені́тны, -ая, -ае.
1. гл. зеніт.
2. Прызначаны для стральбы па самалётах і іншых паветраных цэлях.
З. снарад.
З. кулямёт.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
назе́мнік
‘ваеннаслужачы паветраных сіл’
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
назе́мнік |
назе́мнікі |
| Р. |
назе́мніка |
назе́мнікаў |
| Д. |
назе́мніку |
назе́мнікам |
| В. |
назе́мніка |
назе́мнікаў |
| Т. |
назе́мнікам |
назе́мнікамі |
| М. |
назе́мніку |
назе́мніках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
аэра́рый, ‑я, м.
Спец. Пляцоўка, прыстасаваная для прыняцця паветраных ваннаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аэрасаля́рый, ‑я, м.
Спец. Пляцоўка. абсталяваная для прыняцця сонечных і паветраных ваннаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
піло́т-аэрана́ўт, пілота-аэранаўта, М пілоце-аэранаўце, м.
Пілот, які лятае на паветраных шарах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ло́пасць, -і, мн. -і, -ей, ж.
1. Шырокі плоскі канец чаго-н.
Л. вясла.
2. Рабочая, плоскай формы частка суднавых колаў, грабных і паветраных вінтоў.
Л. кола турбіны.
|| прым. ло́пасцевы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
турбуле́нтнасць, ‑і, ж.
Спец. Уласцівасць турбулентнага; неўпарадкаванасць руху асобных часцінак, уласцівая цячэнню вадкасці ці газу. Турбулентнасць паветраных плыней.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ча́ртар, -у, мн. -ы, -аў, м.
1. У міжнародных марскіх, паветраных, сухапутных перавозках: дагавор на арэнду транспартнага сродку на вызначаны рэйс або тэрмін.
2. Самалёт або судна, арандаванае згодна з такім дагаворам.
|| прым. ча́ртарны, -ая, -ае.
Ч. рэйс.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пу́шка¹, -і, ДМ -шцы, мн. -і, -шак, ж.
1. Гармата, якая мае насцільную траекторыю стральбы і прызначаецца для паражэння наземных, надводных і паветраных цэлей.
2. Апарат для лячэння сродкамі радыеактыўнага выпраменьвання (спец.).
Кобальтавая п.
|| прым. пу́шачны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)