Нікель-эпсаміт 11/470

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

ни́кель ні́кель, -лю м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Níckel n -s ні́кель

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ні́келевы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да нікелю. Нікелевы завод. // Які мае ў сваім саставе нікель. Нікелевыя руды. // Разм. Панікеліраваны. Нікелевы чайнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

nickel​1 [ˈnɪkl] n.

1. chem. ні́кель (метал)

2. мане́та ў 5 цэ́нтаў (у ЗША, Канадзе)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

nikiel, ~lu

nik|iel

м. нікель

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

слюда́, ‑ы, ДМ ‑дзе, ж.

Празрысты, слаісты мінерал, які прымяняецца ў тэхніцы. Параходы ў прыстанях-затонах Бралі нікель, золата, слюду. Шушкевіч. / у вобразным ужыв. Плыве, журчыць вада — Празрыстая слюда. Дзеружынскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

а́лні

[ад ал(юміній) + ні(кель)]

магнітнацвёрдыя сплавы на аснове сістэмы жалеза — алюміній — нікель.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

ферані́кель

(ад фера- + нікель)

сплаў жалеза з нікелем, які выкарыстоўваецца пры легіраванні (гл. легіраваць) спецыяльных сталей.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

nickel

[ˈnɪkəl]

1.

n.

1) ні́кель -ю m.

2) пяціцэ́нтавая манэ́та (зро́бленая зь ні́келю)

2.

v.

нікелява́ць, пакрыва́ць ні́келем

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)