маловероя́тный малаімаве́рны; (малоправдоподобный) малапраўдападо́бны, малавераго́дны; (вряд ли возможный) наўра́д ці магчы́мы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

thinkable [ˈθɪŋkəbl] adj. магчы́мы, мажлі́вы;

It’s hardly thinkable. Гэта наўрад ці магчыма.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

жы́тнік, ‑у, м.

Абл. Хлеб, прыгатаваны з жытняй мукі. Наўрад ці ёсць што на свеце смачнейшае за свежы жытнік! Савіцкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

scarce

[skers]

1.

adj.

рэ́дкі, няча́сты, які́ ця́жка даста́ць

Good cooks are scarce — До́брых ку́хараў няшма́т

2.

adv.

1) ледзь, ледзь то́лькі

2) не зусі́м

3) наўра́д, наўра́д ці

He can scarcely have said that — Наўра́д ці ён мог гэ́та сказа́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

дысцыплінава́ны, ‑ая, ‑ае.

Які прытрымліваецца патрабаванняў дысцыпліны ​1, правіл паводзін; арганізаваны, вытрыманы. [Банжын] чалавек дысцыплінаваны і без дазволу наўрад ці пачне мантаж. Шыцік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

або́лтус, ‑а, м.

Разм. лаянк. Дурны чалавек; грубіян; невук. Хлопец трапіў сюды [у музычную школу] з непаразумення. І ўратавацца ад гэтага аболтуса наўрад ці можна лёгкім жартам. Вітка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

suppressible [səˈpresɪbl] adj. які́ заглушаецца, стры́мліваецца;

The anxiety was barely suppressible. Хваляванне наўрад ці можна было стрымаць.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

маловероя́тно безл., в знач. сказ. малаімаве́рна; (малоправдоподобно) малапраўдападо́бна, малавераго́дна; (вряд ли возможно) наўра́д ці магчы́ма;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

credible [ˈkredəbl] adj. праўдападо́бны; імаве́рны; які́ заслугоўвае даве́ру;

It hardly seems credible. Гэта наўрад ці заслугоўвае даверу./Гэта здаецца непраўдападобным.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

МАДА́ЛЬНАСЦЬ (ад лац. modus мера, спосаб),

функцыянальна-семантычная катэгорыя мовы, якая паказвае на спосаб перадачы адносін гаворачай асобы да выказвання і самога выказвання да рэчаіснасці. Той, хто гаворыць, ацэньвае факты і падзеі, пра якія ён гаворыць, рэальныя яны або нерэальныя, пажаданыя ці непажаданыя, магчымыя ці немагчымыя і г.д. Адрозніваюць М. аб’ектыўную (выражае адносіны выказвання да рэчаіснасці) і суб’ектыўную (выражае адносіны гаворачай асобы да зместу выказвання). У бел. мове выражаецца формамі дзеяслоўнага ладу (абвеснага, умоўнага, загаднага), асобнымі словамі («відаць», «магчыма», «напэўна» і інш.), інтанацыяй («Што за ноч!»), парадкам слоў у сказе («Так ён цябе і паслухае!» — са значэннем «наўрад ці паслухае») і інш. моўнымі сродкамі.

Літ.:

Виноградов В.В. О категории модальности и модальных словах в русском языке // Тр. Ин-та рус. яз. АН СССР. М.; Л., 1950. Т. 2;

Беларуская граматыка. Ч. 1—2. Мн., 1985—86.

П.​П.​Шуба.

т. 9, с. 489

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)