метады́чны, -ая, -ае.

1. гл. методыка.

2. Планамерны, строга паслядоўны.

Метадычная работа.

|| наз. метады́чнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

фі́тнес, -у, м.

Аздараўленчая методыка, якая дазваляе дасягнуць добрага фізічнага стану шляхам спалучэння фізічных практыкаванняў са збалансаваным харчаваннем.

Займацца фітнесам.

Інструктар па фітнесе.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

metodyka

ж. методыка;

metodyka nauczania literatury — методыка выкладання літаратуры

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Methódik f -, -en мето́дыка

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

unorthodox [ʌnˈɔ:θədɒks] adj. неартадакса́льны, неправаве́рны; незвыча́йны;

unorthodox teaching methods арыгіна́льная мето́дыка выклада́ння

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

◎ Лашт, лаштъ, ластъ ’груз’, ’адзінка вагі сыпкіх рэчываў’. Запазычана з с.-в.-ням. last праз польск. мову (Жураўскі, Бел. мова, 63; Чартко, Пыт. мовазн. і методыка, і 18: Булыка, Запазыч., 153).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

валюмаме́трыя

(ад лац. volumen = аб’ём + -метрыя)

методыка хімічнага аналізу, якая грунтуецца на вымярэнні аб’ёму патрачанага рэактыву ці выдзеленага або паглынутага газу.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

method [ˈmeθəd] n. (of/for)

1. ме́тад, спо́саб, сро́дак; сістэ́ма;

teaching methods ме́тады навуча́ння;

a new method of cure/application но́вы спо́саб лячэ́ння/карыста́ння;

a man of method метады́чны чалаве́к

2. pl. methods мето́дыка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

дыяне́тыка

(англ. dianetics, ад гр. dianoetikos = разважны)

арыгінальная методыка духоўнага вылячэння, заснаваная на спробе ўзнавіць у памяці чалавека ўсе перажытыя ім раней жыцці і падзеі, падвергнуўшы іх пераасэнсаванню.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

глотахранало́гія

(ад гр. glotta = мова + храналогія)

1) методыка вызначэння часу ўтварэння роднасных моў, якая грунтуецца на падліках працэнтных суадносін агульных элементаў у іх асноўным слоўніку;

2) раздзел гістарычнай лексікалогіі, які выкарыстоўвае гэту методыку.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)