Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
насенняно́сны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які дае насенне. Насенняносны лубін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паржы́шчавы, ‑ая, ‑ае.
Які знаходзіцца, расце на ржышчы. Паржышчавы лубін. Паржышчавыя культуры.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
падсяўны́, ‑ая, ‑ое.
Які мае адносіны да падсеву; які служыць для падсеву. Падсяўны лубін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Féigbohnef -, -n бат.лу́бін
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Lupínef -, -n бат.лу́бін
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
заара́цьсов. запаха́ть;
з. лу́бін — запаха́ть люпи́н;
◊ з. но́сам — полете́ть кувырко́м
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Люпі́н ’лубін’ (ветк., Мат. Гом.). З рус.люпи́н ’тс’. Сюды ж люпінішча ’лубінішча’ (там жа).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
пажні́ўны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які высяваецца, астаецца або праводзіцца пасля жніва. Пажніўны лубін. Пажніўныя пасевы. Пажніўнае лушчэнне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЗЕРНЕБАБО́ВЫЯ КУЛЬТУ́РЫ,
расліны сям. бабовых, якія вырошчваюць пераважна для атрымання харч. і кармавога зерня. Вядома больш за 60 відаў з 17 родаў — боб, віка, гарох, лубін, нут, сачавіца, соя, фасоля, чына і інш. Пашыраны ў Еўропе, Азіі, Афрыцы і Амерыцы. На Беларусі найб. сеюць гарох, лубін (па ўсёй тэрыторыі), віку пераважна ў паўн. раёнах, меншыя плошчы займаюць пялюшка, эспарцэт, фасоля, боб. У сухім рэчыве зерня 25—60 % вугляводаў, 25—40% бялку, 2—7% (у соі да 37%) тлушчу, ферменты, вітаміны і інш. З зерня З.к. робяць крупы, муку, кансервы. Зерне, жамерыны, шрот, зялёная маса — корм для с.-г. жывёлы. З.к. абагачаюць глебу азотам (у севазваротах — папярэднікі для тэхн. і збожжавых культур), лубін — зялёнае ўгнаенне.