зага́ньбіць

‘зняславіць, зганьбаваць каго-небудзь, што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. зага́ньблю зага́ньбім
2-я ас. зага́ньбіш зага́ньбіце
3-я ас. зага́ньбіць зага́ньбяць
Прошлы час
м. зага́ньбіў зага́ньбілі
ж. зага́ньбіла
н. зага́ньбіла
Загадны лад
2-я ас. зага́ньбі зага́ньбіце
Дзеепрыслоўе
прош. час зага́ньбіўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

zhańbić

зак. зганьбіць, зганьбаваць, зняславіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

спля́міць, ‑млю, ‑міш, ‑міць; зак., што.

Разм.

1. Запэцкаць, запляміць. Спляміць абрус.

2. перан. Зганьбаваць, зняславіць. Але нідзе, Нідзе, мой дружа верны, Не спляміў я Наш, гонар баявы. Кірэенка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

schänden vt

1) зга́ньбіць, зганьбава́ць

2) знясла́віць

3) згва́лціць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

бесче́стье ср. га́ньба, -бы ж.; (оскорбление) знява́га, -гі ж.;

нанести́ бесче́стье знява́жыць го́нар, знясла́віць, зганьбава́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

па́сквіль

(іт. pasquillo, ад Pasquino = імя рымскага башмачніка 15 ст., які пісаў з’едлівыя эпіграмы на высокапастаўленых асоб)

зняважлівы, паклёпніцкі твор, які мае на мэце зганьбаваць, скампраметаваць асобнага чалавека, групу людзей, сацыяльную з’яву або пэўны, часцей прагрэсіўны, кірунак.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Verrúf m -(e)s дрэ́нная сла́ва;

j-n in ~ bríngen* дыскрэдытава́ць, знясла́віць, зганьбава́ць каго́-н.;

in ~ geráten* [kómmen*] набы́ць дрэ́нную сла́ву

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)