Жыць. Рус. жить, укр. жи́ти, польск. żyć ’жыць’, в.-луж. žić ’загойвацца’, уст. ’жыць’, н.-луж. žyś ’загойвацца, цешыцца’, чэш. žiti ’жыць’, славац. žiť ’тс’, славен. žiti ’жыць’, серб.-харв. уст. жи̏ти ’жыць’, балг. дыял. жѝя ’жыць’, макед. (у складаных словах) жи‑ ’жыць’. Ст.-слав. жити ’жыць, ажыўляць, карыстацца з чагосьці’, ст.-рус. жити ’жыць’, ’быць’, ’адбывацца’, ’загойвацца’. Літ. gýti ’загойвацца’, лат. dzît ’жыць’, лац. vita ’жыццё’, грэч. βιοτή ’жыццё сродкі для жыцця’. І.‑е. корань *gu̯ei̯‑: *gu̯ī, часта з пашырэннем *‑ụ‑: *gu̯ī̆u̯‑o‑s ’жывы’, gu̯ī̆u̯‑to‑s ’жывот’ (гл.). Фасмер, 2, 52; Шанскі, 1, Д, Е, Ж, 294; Брукнер, 669; Махэк₂, 728; БЕР, 1, 549; Траўтман, 76; Покарны, 1, 467.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
zabliźniać się
незак. зарубцоўвацца; загойвацца
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
verhéilen vi (s) заго́йвацца (пра рану)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
goić się
незак. гаіцца, загойвацца, зажыўляцца
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
заго́йванне ср.
1. зале́чивание, изле́чивание; заживле́ние; см. заго́йваць 1;
2. зажива́ние; см. заго́йвацца 1
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
гаіцца, загойвацца, зажываць, зарастаць
Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)
vernárben vi (s) заго́йвацца, зарубцо́ўвацца;
die Wúnde vernárbt ра́на зарубцо́ўваецца
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
héilen
1. vt лячы́ць, выле́чваць, заго́йваць
2. vi (s) папраўля́цца; заго́йвацца
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
zasklepiać się
незак.
1. загойвацца; залечвацца (пра рану);
2. перан. замыкацца
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
verwáchsen* I vi (s)
1) заго́йвацца, зараста́ць
2) зраста́цца
3) зажыва́ць (пра рану)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)