прадме́тна-духо́ўны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
прадме́тна-духо́ўны |
прадме́тна-духо́ўная |
прадме́тна-духо́ўнае |
прадме́тна-духо́ўныя |
| Р. |
прадме́тна-духо́ўнага |
прадме́тна-духо́ўнай
прадме́тна-духо́ўнае |
прадме́тна-духо́ўнага |
прадме́тна-духо́ўных |
| Д. |
прадме́тна-духо́ўнаму |
прадме́тна-духо́ўнай |
прадме́тна-духо́ўнаму |
прадме́тна-духо́ўным |
| В. |
прадме́тна-духо́ўны (неадуш.)
прадме́тна-духо́ўнага (адуш.) |
прадме́тна-духо́ўную |
прадме́тна-духо́ўнае |
прадме́тна-духо́ўныя (неадуш.)
прадме́тна-духо́ўных (адуш.) |
| Т. |
прадме́тна-духо́ўным |
прадме́тна-духо́ўнай
прадме́тна-духо́ўнаю |
прадме́тна-духо́ўным |
прадме́тна-духо́ўнымі |
| М. |
прадме́тна-духо́ўным |
прадме́тна-духо́ўнай |
прадме́тна-духо́ўным |
прадме́тна-духо́ўных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
папо́віч, -а, мн. -ы, -аў, м. (разм.).
Сын папа; чалавек, які паходзіць з духоўнага роду.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
апусто́шаны, -ая, -ае.
1. Спустошаны.
Апустошаная зямля.
2. перан. Пазбаўлены маральных сіл, унутранага, духоўнага зместу.
Апустошаная душа.
|| наз. апусто́шанасць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
мюры́д, -а, М -ры́дзе, мн. -ы, -аў, м.
Паслушнік у мусульман, які павінен без пярэчанняў выконваць усе патрабаванні свайго духоўнага настаўніка.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
масо́нства, -а, н.
Рэлігійна-філасофская плынь з містычнымі абрадамі, якая злучае задачы духоўнага самаўдасканалення і працу на карысць грамадства.
|| прым. масо́нскі, -ая, -ае.
М. рух.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
панславі́зм, -у, м.
Палітычная плынь 19 — пач.
20 ст., якая імкнулася да палітычнага і духоўнага аб’яднання славянскіх народаў.
|| прым. панславі́сцкі, -ая, -ае і панславя́нскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
матэрыялі́зм, -у, м.
Навуковы філасофскі кірунак, які ў супрацьлегласць ідэалізму прызнае першаснасць матэрыі і другаснасць духоўнага, ідэальнага.
|| прым. матэрыялісты́чны, -ая, -ае.
Матэрыялістычная філасофія.
Матэрыялістычнае разуменне з’яў прыроды.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
бездухо́ўнасць, ‑і, ж.
Беднасць духоўнага свету, нізкі ўзровень маральных, інтэлектуальных патрэбнасцей, норм.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
папо́віч, ‑а, м.
Разм. Сын папа; чалавек, які паходзіць з духоўнага роду.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
расстры́гчы, -рыгу́, -рыжэ́ш, -рыжэ́; -рыжо́м, -рыжаце́, -рыгу́ць; -ры́г, -гла́; -рыжы́; -ры́жаны; зак., каго-што.
Пазбавіць духоўнага сану або манаства.
|| незак. расстрыга́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
|| наз. расстрыжэ́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)