Дзюба С. К. 11/70

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

клюв м. дзю́ба, -бы ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дзю́б

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дзю́б дзю́бы
Р. дзю́ба дзю́баў
Д. дзю́бу дзю́бам
В. дзю́б дзю́бы
Т. дзю́бам дзю́бамі
М. дзю́бе дзю́бах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дзю́бка, -і, мн. -і, -бак, ж.

1. гл. дзюба.

2. Тонкі востры канец чаго-н.

Д. нажа.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

глю́га, -і, ДМ глю́зе, мн. -і, глюг, ж. (разм.).

Дзюба ў драпежнай птушкі.

Груган звесіў глюгу.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дзюб м., обл., см. дзю́ба 1

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

каршуно́вы ко́ршуний;

~вая дзю́ба — ко́ршуний клюв

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

bill​3 [bɪl] n. дзю́ба (птушкі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

пеліка́наў, ‑ава.

Які належыць пелікану. Пеліканава дзюба.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

beak [bi:k] n.

1. дзю́ба

2. iron. нос кручко́м

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)