лі́ўневы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да ліўня (у 1 знач.); дажджавы. Ліўневае воблака.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

bloodworm

чырво́ны дажджавы́ чарвя́к

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Rgenwurm m -s, -würmer дажджавы́ чарвя́к

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

earthworm

[ˈɜ:rӨwɜ:rm]

n.

дажджавы́ чарвя́к, чырво́ны земляны́ чарвя́к

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

pluvial

[ˈplu:viəl]

adj.

1) дажджавы́

2) Geol. вы́кліканы дажджо́м

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

dżdżownica

ж. заал. дажджавы чарвяк (Lumbricus)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

плювія́льны

(лац. pluvialis = дажджавы)

які належыць да дажджу або наогул да ападкаў (напр. п. перыяд).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Верацёльніца ’доўгі дажджавы чарвяк’ (Шат.). Параўн. верацённік ’змяя’ (Сцяшк. МГ). Да верацяно́ (назва дадзена па форме).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ІТАТЫА́Я (Itatiaia),

нацыянальны парк на ПдУ Бразіліі. Засн. ў 1937 для аховы прыродных ландшафтаў найвышэйшых вулканічных масіваў у раёне хр. Серада-Мантыкейра (г. Агульяс-Неграс выш. 2787 м). Пл. каля 12 тыс. га. Разнастайныя формы выветрывання, каньёнападобныя рачныя даліны з азёрамі. Саванна кампос, горны хваёвы і дажджавы трапічны лес з ліянамі, архідэямі, імхамі і папарацямі. У фауне касматая павукападобная малпа, грывасты воўк, даўгахвостая выдра, трохпальцы мураўед, гарпія, чорнагаловы папугай і інш. Біястанцыя бат. саду Рыо-дэ-Жанейра.

т. 7, с. 365

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Паласка́ць ’прамываць, абмываць; развяваць што-н., хлопаць чым-н. (пераважна пра вецер)’. Агульнаслав.: рус. полоска́ть, укр. полоска́ти, ст.-рус. полоскати, ц.-слав. пласкати ’тс’, польск. płoskuny ’нянасце’, чэш. pláskati ’хлопаць, матляць, махаць’, славац. pľas(k)nuť ’хлопнуць’, славен. plȃskati ’хлопаць, біць, шумець, крычаць’. Прасл. polskati. Этымалогію гл. палакаць. Паралелі з балт. моў: лат. palce ’месца для купання; дажджавы паток’, pal̃tsдажджавы паток’ (магчыма, з *palcs) (Мейе–Эндзелін, 3, 57, 63).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)