фанеты́чна-граматы́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
фанеты́чна-граматы́чны |
фанеты́чна-граматы́чная |
фанеты́чна-граматы́чнае |
фанеты́чна-граматы́чныя |
| Р. |
фанеты́чна-граматы́чнага |
фанеты́чна-граматы́чнай фанеты́чна-граматы́чнае |
фанеты́чна-граматы́чнага |
фанеты́чна-граматы́чных |
| Д. |
фанеты́чна-граматы́чнаму |
фанеты́чна-граматы́чнай |
фанеты́чна-граматы́чнаму |
фанеты́чна-граматы́чным |
| В. |
фанеты́чна-граматы́чны (неадуш.) фанеты́чна-граматы́чнага (адуш.) |
фанеты́чна-граматы́чную |
фанеты́чна-граматы́чнае |
фанеты́чна-граматы́чныя (неадуш.) фанеты́чна-граматы́чных (адуш.) |
| Т. |
фанеты́чна-граматы́чным |
фанеты́чна-граматы́чнай фанеты́чна-граматы́чнаю |
фанеты́чна-граматы́чным |
фанеты́чна-граматы́чнымі |
| М. |
фанеты́чна-граматы́чным |
фанеты́чна-граматы́чнай |
фанеты́чна-граматы́чным |
фанеты́чна-граматы́чных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
фарма́льна-граматы́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
фарма́льна-граматы́чны |
фарма́льна-граматы́чная |
фарма́льна-граматы́чнае |
фарма́льна-граматы́чныя |
| Р. |
фарма́льна-граматы́чнага |
фарма́льна-граматы́чнай фарма́льна-граматы́чнае |
фарма́льна-граматы́чнага |
фарма́льна-граматы́чных |
| Д. |
фарма́льна-граматы́чнаму |
фарма́льна-граматы́чнай |
фарма́льна-граматы́чнаму |
фарма́льна-граматы́чным |
| В. |
фарма́льна-граматы́чны (неадуш.) фарма́льна-граматы́чнага (адуш.) |
фарма́льна-граматы́чную |
фарма́льна-граматы́чнае |
фарма́льна-граматы́чныя (неадуш.) фарма́льна-граматы́чных (адуш.) |
| Т. |
фарма́льна-граматы́чным |
фарма́льна-граматы́чнай фарма́льна-граматы́чнаю |
фарма́льна-граматы́чным |
фарма́льна-граматы́чнымі |
| М. |
фарма́льна-граматы́чным |
фарма́льна-граматы́чнай |
фарма́льна-граматы́чным |
фарма́льна-граматы́чных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
паме́та, -ы, ДМ -ме́це, мн. -ы, -ме́т, ж.
У слоўніках: спецыяльнае ўказанне на граматычную ўласцівасць слова, яго стылістычную афарбоўку і інш.
Граматычныя паметы.
Стылістычная п.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
граматы́чны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да граматыкі. Граматычныя адрозненні ў мовах. Граматычны аналіз.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
grammatical [grəˈmætɪkl] adj. граматы́чны;
grammatical rules граматы́чныя пра́вілы;
a grammatical sentence граматы́чна пра́вільны сказ
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
прастамо́ўе, -я, н.
Словы і граматычныя формы, уласцівыя вуснай народнай мове, якія выкарыстоўваюцца ў літаратурнай мове як стылістычны сродак для надання мове грубаватага зніжанага адцення.
|| прым. прастамо́ўны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
сінтэты́чны, -ая, -ае.
1. гл. сінтэз.
2. Штучны, выраблены з сінтэтыкі.
Сінтэтычнае валакно.
Сінтэтычная тканіна.
3. У мовазнаўстве: такі, пры якім граматычныя адносіны ў сказе выражаюцца формамі слоў.
Сінтэтычныя мовы.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
часці́на, -ы, мн. -ы, -цін, ж. (разм.).
Тое, што і частка (у 1—3 знач.); вялікая, значная частка чаго-н.
○
Часціны мовы — лексіка-граматычныя разрады слоў, якія характарызуюцца агульнымі лексічнымі і граматычнымі адзнакамі, агульнасцю асноўных сінтаксічных функцый у сказе.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
А́ПЕЛЬ ((Appell) Карл Юльянавіч) (16.12.1857, Парыж — 1930),
польскі і рускі мовазнавец. Выкладаў у гімназіях Варшавы. Працы па вывучэнні слав. моў: «Да славянскага народнага словаўтварэння» (1880), «Нататкі пра старажытнапольскую мову» (1880) і інш. У нарысе «Аб беларускай мове» (1880) разглядаў асн. фанетыка-граматычныя рысы бел. мовы. Паводле агульнамовазнаўчых поглядаў належаў да псіхал. кірунку ў лінгвістыцы.
М.Г.Булахаў.
т. 1, с. 421
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
аглюцінаты́ўны
(ад аглюцінацыя)
звязаны з аглюцінацыяй;
а-ыя мовы — мовы, у якіх граматычныя формы і вытворныя словы ўтвараюцца спосабам аглюцінацыі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)