юргі́ня, ‑і, ж.

Разм. Тое, што і вяргіня.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

георги́н м. и георги́на ж., бот. вяргі́ня, -ні ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Аргіня ’вяргіня’ (Сцяшк.). Гл. вяргіня.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Іргі́ня ’вяргіня, кветкавы куст і сама кветка’ (Бяльк.). Ад вяргіня (гл.) з фанетычнымі зменамі ў пачатку слова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Dáhli¦e f -, -n бат. вяргі́ня

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Georgíne f -, -n бат. вяргі́ня

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Рагі́ня ’вяргіня’ (ТС). Узнікла ад вяргі́ня ў выніку метатэзы і збліжэння са словам рог 1 (гл.), паколькі пялёсткі кветкі маюць форму, падобную на рожкі.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вірглі́на ’вяргіня’ (рэч., Мат. Гом.). Да вяргі́ня (гл.). Тут адбылося выраўніванне суф. ‑іня на ‑іна. Устаўное ‑л‑ утварае больш характэрнае для бел. гаворак спалучэнне ‑глі, чым гі‑.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Кучара́ўка ’жоўтая вяргіня’ (Ян.). Да кучары (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

georginia

ж. бат. вяргіня (Dahlia Cav.)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)