«Веснавы карагод» (карная аперацыя) 5/452

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

ВЕСНАВЫ́ КАТА́Р,

назва двух розных па паходжанні захворванняў, якія абвастраюцца вясной і ў пач. лета: хранічнага запалення кан’юнктывы вока (гл. ў арт. Кан’юнктывіт) і алергічнага захворвання асоб з павышанай адчувальнасцю да пылку раслін (гл. Сянная ліхаманка).

т. 4, с. 115

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

вясе́нні, -яя, -яе.

Тое, што і веснавы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вясе́нні, см. веснавы́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вясно́вы, см. веснавы́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

весе́нний веснавы́, вясно́вы, вясе́нні.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ве́сні поэт., см. веснавы́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

смаржо́к, -жка́, мн. -жкі́, -жко́ў, м.

Веснавы грыб на кароткай ножцы і з шапкай, паверхня якой маршчыністая, у звілістых складках.

|| прым. смаржко́вы, -ая, -ае (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

веснаве́й, ‑ю, м.

Паэт. Веснавы вецер.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вясно́вы, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і веснавы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)