паўбо́г, ‑а, м.
У антычнай міфалогіі — бажаство ніжэйшага разраду, а таксама герой, які заслужыў бессмяротнасць сваімі подзвігамі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
божество́ ср. Бажаство́, -ва ср., Бог, род. Бо́га м., Бо́ства, -ва ср.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
брахмані́зм, ‑у, м.
Старажытнаіндыйская рэлігія (вярхоўнае бажаство Брахма, або Брама), якая ўзнікла ў 10–9 ст. да н. э.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Сома,
старажытнаіндыйскі напітак і бажаство гэтага напітку.
т. 15, с. 81
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
абогатвары́ць, ‑твару, ‑творыш, ‑творыць; зак., каго-што.
Аднесціся як да бажаства, прызнаць за бажаство; абысціся, як з бажаством. Абогатварыць паэта.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абсалю́т, -у, М -лю́це, м. (кніжн.).
1. У ідэалістычнай філасофіі: вечная нязменная першааснова ўсяго існага (дух, ідэя, бажаство).
2. Нешта безадноснае, незалежнае, самаіснае.
Узвесці ў а.
3. Мяжа дасканаласці, узор; найвышэйшае разумовае ўяўленне пра што-н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
deity [ˈdeɪəti, ˈdi:əti] n. fml
1. бажаство́, бог;
pagan deities язы́чніцкія багі́
2. бо́скасць
3. the Deity fml Бог
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
МО́КАШ,
ва ўсходнеславянскай міфалогіі жаночае бажаство ўрадлівасці і вады, апякунка парадзіх, жаночай працы і дзявочай долі. Яе ўяўлялі ў выглядзе жанчыны з вял. галавой і доўгімі рукамі, якая прадзе па начах у хаце. М. — адзінае жаночае бажаство стараж.-рус. пантэона, чый ідал у Кіеве стаяў на вяршыні гары разам з кумірамі Перуна і інш. багоў. Непасрэдным працягам вобраза М. пасля прыняцця хрысціянства стала св. Параскева Пятніца.
т. 10, с. 513
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ні́мфа, ‑ы, ж.
1. У грэчаскай міфалогіі — бажаство ў выглядзе жанчыны, якое ўвасабляе сабою розныя сілы прыроды.
2. У заалогіі — другая стадыя развіцця лічынкі некаторых насякомых.
[Грэч. nymphē — нявеста, маладая жанчына; німфа.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
І́дал ’язычаскае бажаство; прадмет абажання або нізкапаклонства; нягоднік’ (ТСБМ), ’чорт, д’ябал’ (Нас., Касп., Шат.), і́дыл ’чорт’ (Бяльк.), і́дальшчына ’недарэчнасць, чартаўшчына’ (Нас.); параўн. рус. и́дол ’ідал, балван’ (Даль), смал. ’лаянка’, и́долыццна ’недарэчнасць’, укр. і́дол ’аб недарэчным, дурным або бяздушным чалавеку’, и́дал ’ідал, чорт’ (Грынч.). Ст.-бел. идолъ ’язычаскае бажаство’ (Скарына; Гіст. лекс., 121) < ст.-рус. идолъ ’язычаскае бажаство’ (XI ст., Сразн.), ’лаянка’ (XVII ст.) < ст.-слав. идолъ ’бажок, кумір’. Першакрыніца: грэч. εἴδωλον ’вобраз, падабенства, малюнак’. Фасмер, 2, 117; Шанскі, 2, I, 14. Ідалапакло́ннік, ідалапакло́нства — паўкалькі грэч. εἰδωλολάτρης, εἰδωλολατρεία. Шанскі, там жа, 14–15.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)