дэ́ндзі

(англ. dandy)

элегантна апрануты свецкі чалавек.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

вы́страены

‘апрануты’

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. вы́страены вы́страеная вы́страенае вы́страеныя
Р. вы́страенага вы́страенай
вы́страенае		 вы́страенага вы́страеных
Д. вы́страенаму вы́страенай вы́страенаму вы́страеным
В. вы́страены (неадуш.)
вы́страенага (адуш.)		 вы́страеную вы́страенае вы́страеныя (неадуш.)
вы́страеных (адуш.)
Т. вы́страеным вы́страенай
вы́страенаю		 вы́страеным вы́страенымі
М. вы́страеным вы́страенай вы́страеным вы́страеных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

наде́тый надзе́ты, мног. панадзява́ны; апра́нуты; абу́ты; см. наде́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

апра́нены, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і апрануты.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апра́нены

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. апра́нены апра́неная апра́ненае апра́неныя
Р. апра́ненага апра́ненай
апра́ненае		 апра́ненага апра́неных
Д. апра́ненаму апра́ненай апра́ненаму апра́неным
В. апра́нены (неадуш.)
апра́ненага (адуш.)		 апра́неную апра́ненае апра́неныя (неадуш.)
апра́неных (адуш.)
Т. апра́неным апра́ненай
апра́ненаю		 апра́неным апра́ненымі
М. апра́неным апра́ненай апра́неным апра́неных

Кароткая форма: апра́нена.

Іншыя варыянты: апра́нуты.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

clad

[klæd]

adj.

апра́нуты

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

wymuskany

франтаваты, фарсіста апрануты

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

uniformed [ˈ ju:nɪfɔ:md] adj. апра́нуты ў фо́рму, ва ўніфо́рму;

uniformed staff персана́л ва ўніфо́рме

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

КАНДЫДА́Т (ад лац. candidatus літар. апрануты ў белае; у Стараж. Рыме спаборнік на атрыманне дзярж. пасады надзяваў белую тогу),

1) асоба, вылучаная для выбрання дэпутатам заканадаўчай установы, для замяшчэння якой-н. пасады ці прыёму ў якую-н. арг-цыю; малодшая вучоная ступень у дарэв. Расіі, якая прысвойвалася пасля заканчэння з адзнакай вышэйшай навуч. установы, напр. К. славеснасці.

2) К. навук у краінах СНД — першая вучоная ступень; асоба, якой прысуджана гэтая ступень. Прысуджаецца асобам з вышэйшай адукацыяй, што здалі кандыдацкі мінімум і абаранілі кандыдацкую дысертацыю.

т. 7, с. 580

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

касцю́мчык, ‑а, м.

Памянш.-ласк. да касцюм; дзіцячы касцюм. Апрануты .. [Мікіта і Валодзька] па-дарожнаму — у цёмныя касцюмчыкі. Ракітны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)