1. (адпор) Zurückweisung f -, -en; Ábweisung f -, -en (атакі, хадайніцтва);
2. (адскок, рыкашэт) Rückprall m -(e)s
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
◎ По́прыч ’асобна, паасобку’ (Нас., Байк. і Некр.), попрыж ’тс’ (ТС), параўн. укр.попріч ’насуперак’. Відавочна, звязана з апрыч ’асобна’ (Нас.), апрычны ’асобна, паасобку’ (Нас.), што разглядаюцца як вынік кантамінацыі з апрача (гл.). Украінскае слова выводзяць з прыназоўнікаў попри ’пры, насуперак, паўз’ і пріч ’акрамя’ (ЕСУМ, 4, 519). З улікам формы попрыж можна дапусціць сувязь з прыгаць, прылсыць ’скакаць’ (гл.), параўн. попрыг ’асобна, паасобку’ (Нас.), прыіскі ’скакуны’, тады семантычна ідэнтычнае слову адскок ’адыход, аддзяленне’ (гл. адсека).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
rebound
[,rɪˈbaʊnd]1.
v.i.
1) адско́кваць
2) адбіва́цца; вярта́цца да ране́йшага ста́ну (пасьля́ няўда́чы)
2.[ˈrɪ:baʊnd]
n.
адско́к -у m., адбіцьцё n., рыкашэ́т -у m.
•
- on the rebound
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
recoil
1.[rɪˈkɔɪl]
v.i.
1) адско́кваць
2) аддава́ць (пра стрэ́льбу)
3) адбіва́цца
Revenge often recoils on the avenger — По́мста ча́ста адбіва́ецца на мсьці́ўцу
2.[ˈri:kɔɪl]
n.
1) адско́к -у m.
2) адда́ча f. (пры стрэ́ле)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
bound
I[baʊnd]1.
v., p.t. and p.p. of bind
2.
adj.
1) перапле́цены, сшы́ты
a bound book — перапле́ценая кні́га
2) зьвя́заны, абавя́заны; зму́шаны
to be bound by one’s promise — быць зьвя́заным абяца́ньнем
3) informal рашу́чы, станаўкі́
to be bound to go — нава́жыцца ісьці́
•
- bound up in
- bound up with
II[baʊnd]1.
v.i.
1) падско́кваць; скака́ць, бе́гчы по́дскакам
2) адбіва́цца, адско́кваць
2.
v.t.
падбіва́ць (напр. мя́чык)
3.
n.
адско́к -у m., скачо́к упе́рад; падско́к -у m.
With one bound the deer went into the woods — Адны́м скачко́м казу́ля шмы́гнула ў лес
III[baʊnd]1.
n.
мяжа́f., ме́жы pl.
bounds —
а) ме́жы
б) абша́р, абня́ты ме́жамі
out of bounds — за мяжо́ю або́ за лі́ніяй спарто́вай пляцо́ўкі
2.
v.t.
1) право́дзіць мяжу́, абмяжо́ўваць
2) Obsol. абыйма́ць, улуча́ць
3.
v.i.
межава́цца
•
- hold within bounds
- within the bounds of possibility
IV[baʊnd]
adj.
у даро́зе; у кіру́нку
I am bound for home — Я е́ду дамо́ў
a train bound for Miensk — цягні́к на Менск
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)