абцярэ́блены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад абцерабіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абцярэ́бліванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. абцярэбліваць — абцерабіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абцярэ́блены гл. абцерабіць

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ацерабі́ць, ацераблю, ацярэбіш, ацярэбіць; зак., што.

Тое, што і абцерабіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Абця́ць ’абцерабіць, абсячы’ (БРС, Шат., Бяльк.). Гл. цяць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

паабцярэ́бліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Абцерабіць усё, многае. Паабцярэбліваць вецце. Паабцярэбліваць ссечаныя дрэвы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

наабцярэ́бліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., чаго.

Абцерабіць вялікую колькасць чаго‑н. Наабцярэбліваць вецця. Наабцярэбліваць буракоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

наабцярэ́бліваць сов. (во множестве) очи́стить; обруби́ть, обре́зать; см. абцерабі́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

обруби́ть​I сов.

1. абсячы́, мног. паабсяка́ць; (сучья — ещё) абцерабі́ць, ацерабі́ць, мног. паабцярэ́бліваць;

обруби́ть су́чья абсячы́ (абцерабі́ць, ацерабі́ць) сукі́;

2. (отрубить, укоротить) адсячы́, мног. паадсяка́ць, адця́ць, уця́ць;

обруби́ть кана́т адсячы́ кана́т.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абцярэ́блены

1. очи́щенный;

2. обру́бленный, обре́занный;

3. разг. объе́денный;

1-3 см. абцерабі́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)