ваўча́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.
Адзін з відаў туберкулёзу скуры.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дэрмато́з, ‑у, м.
Агульны тэрмін для абазначэння хвароб скуры і яе прыдаткаў (валасоў, ногцяў).
[Ад грэч. derma, dermatos — скура.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паласа́цік, ‑а, м.
Род буйных кітоў з падоўжнымі складкамі на скуры горла і жывата.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прабо́йнік, ‑а, м.
Ручны інструмент для прабівання дзірак у метале, камені, скуры і пад.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сіко́з, ‑у, м.
Хранічнае запаленне скуры ў мужчын пераважна ў вобласці барады і вусоў.
[Грэч. sykosis.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
стрыгу́чы, ‑ая, ‑ае.
У выразе: стрыгучы лішай — інфекцыйная грыбковая хвароба скуры чалавека і жывёл.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
цыяно́з, ‑у, м.
Сіняватая афарбоўка скуры пры некаторых хваробах, звязаных з расстройствам кровазвароту; сінюшнасць.
[Ад грэч. kyanos — цёмна-сіні.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ПРЭ́ЛАСЦЬ,
інтэртрыгінозны дэрматыт, запаленне скуры, якое ўзнікае пры трэнні і мацэрацыі. Прычыны: узмоцненае потавыдзяленне, нетрыманне мачы, белі і інш. Часта бывае ў дзяцей першага года жыцця, у поўных людзей. Можа ўскладняцца пры далучэнні інфекцыі (інфекц. П.). Лячэнне тэрапеўт., захаванне гігіены скуры.
т. 13, с. 92
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
МІКРАСПАРЫ́Я (ад мікра... + грэч. spora семя, пасеў),
мікраспароз, стрыгучы лішай, грыбковае захворванне скуры і валасоў чалавека і жывёл. Выклікаецца паразітычнымі грыбкамі роду мікраспорум. У чалавека заражэнне адбываецца ад хворых катоў, сабак, людзей. На скуры валасістай ч. галавы з’яўляюцца буйныя (вотруб’епадобныя) ачагі акруглай формы з выразнымі межамі і абламанымі валасамі, абкружаныя белымі лусачкамі. На гладкай скуры — звычайна чырв. ачагі з прыўзнятым валікам па перыферыі. Лячэнне тэрапеўтычнае. У жывёл на М. хварэюць каты, сабакі, пушныя звяры, драпежнікі, коні, свінні, малпы, грызуны.
М.З.Ягоўдзік.
т. 10, с. 361
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
РО́ЖА ў чалавека,
інфекцыйная хвароба з вострым запаленнем скуры (радзей слізістых абалонак), ліхаманкай, інтаксікацыяй. Выклікаецца гемалітычным стрэптакокам групы A. Бывае на любым участку скуры, у т. л. на валасістай ч. галавы, палавых органах, слізістых абалонках верхніх дыхальных шляхоў. Праявы Р.: выразна акрэсленыя балючыя ачагі пачырванелай скуры (межы маюць выгляд зубцоў, языкоў полымя), пухіры з вадкасцю, зрэдку кровазліцці. На твары пашыраецца звычайна сіметрычна ў выглядзе крылаў матылька. Зрэдку распаўсюджваецца па ўсім тулаве. Лячэнне тэрапеўт., фізіятэрапеўт., пры ўскладненнях (абсцэсы, флегмоны) — хірургічнае.
І.М.Семяненя.
т. 13, с. 398
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)