пата́льны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Зроблены з паталі; пакрыты паталлю. Патальная рамка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ці́ністы, ‑ая, ‑ае.

Пакрыты цінай, у якім многа ціны. Ціністая завадзь.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

scaly

[ˈskeɪli]

adj.

пакры́ты луско́ю, як ры́ба; лускава́ты

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

ПЕНЕПЛЕ́Н (англ. peneplain ад лац. paene амаль + англ. plain раўніна),

слабахвалістая, месцамі амаль роўная дэнудацыйна-акумулятыўная раўніна. Утвараецца ў выніку разбурэння горнай краіны экзагеннымі прыроднымі працэсамі (пераважна верт. дэнудацыі) ва ўмовах гуміднага клімату і адноснага тэктанічнага спакою. П. часта пакрыты карой выветрывання (таўшчыня часам больш за 100 м). Вельмі пашыраны ў межах Казахскага драбнасопачніка. Ва ўмовах арыднага клімату ўтвараецца разнавіднасць П. — педыплен (раўніна падножжаў).

т. 12, с. 266

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

облечённый

1. адзе́ты;

2. пакры́ты, ахіну́ты;

3. увасо́блены; вы́казаны; нада́дзены;

4. надзе́лены; см. обле́чь​I.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

enamelled​2 [ɪˈnæmld] adj.

1. эмалірава́ны, пакры́ты эма́ллю;

enamelled tableware эмалірава́ны по́суд

2. паліва́ны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

румя́ны¹, -ая, -ае.

1. Пакрыты румянцам.

Р. твар.

2. перан. Ярка-чырвоны, ружовы.

Р. небасхіл.

3. Пра печыва: з паверхняй залаціста-карычневага адцення.

Румяныя пампушкі.

Румяная скарынка.

|| наз. румя́насць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

іго́льчасты, ‑ая, ‑ае.

Пакрыты вялікай колькасцю іголак (у 3 знач.). Ігольчасты кактус.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

праржаве́лы, ‑ая, ‑ае.

Пакрыты ржой, наскрозь з’едзены ржой. Праржавелы чайнік. Праржавелы дрот.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гліпт

(гр. glyptos = выразаны, пакрыты разьбой)

каштоўны камень з мастацкім разьблёным узорам.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)