флегма́тык
(гр. phlegmatikos = запаленчы)
чалавек з ураўнаважаным, але інертным тыпам вышэйшай нервовай дзейнасці.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
фразе́р
(фр. phraseur, ад гр. phrasis = выраз)
чалавек, які любіць гаварыць напышлівыя фразы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
фу́рман
(польск. furman, ад ням. Fuhrmann)
чалавек, які кіруе коньмі ў запрэжанай павозцы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
няго́днік, ‑а, м.
Чалавек ганебных, несумленных паводзін; нізкі чалавек. Муж аказаўся нягоднікам. Лёля пакідае яго. Хадкевіч. — Я пагарджаю табой. Ты — баязлівец, вось хто, — даляцеў з зямлянкі жаночы голас. — Цябе судзіць трэба, расстраляць, нягодніка. Дзенісевіч. // Ужываецца як лаянкавае слова. [Палкоўнік:] — Устаць перада мной, нягоднік! Лынькоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тава́рыш, -а, мн. -ы, -аў, м.
1. Чалавек, блізкі каму-н. па агульнасці поглядаў, дзейнасці, умовах жыцця і пад.
Школьны т.
2. Пры савецкай уладзе: грамадзянін, чалавек у грамадстве, а таксама зварот да грамадзяніна (звычайна перад прозвішчам, званнем, назвай прафесіі).
Вітаць таварышаў з дружалюбных краін.
3. каго. У назвах службовых асоб: памочнік, намеснік (уст.).
Т. пракурора.
|| ж. тава́рышка, -і, ДМ -шцы, мн. -і, -шак (да 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
аптымі́ст, ‑а, М ‑сце, м.
Аптымістычна настроены чалавек. Па сваёй натуры Сапега быў вялікі аптыміст. Васілёнак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
келе́йнік, ‑а, м.
1. Прыслужнік пры ігумене, архірэю.
2. Чалавек, які жыве ў келлі, у скіце.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дагістары́чны, ‑ая, ‑ае.
Які адносіцца да часу, што папярэднічаў з’яўленню пісьмовых помнікаў. Дагістарычны перыяд. Дагістарычны чалавек.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
безгусто́ўны, ‑ая, ‑ае.
Які не мае мастацкага густу. Безгустоўны чалавек. // Які не адпавядае запатрабаванням добрага густу.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэцыпіе́нт, ‑а, М ‑нце, м.
Спец. Чалавек або жывёліна, якім перасаджваюць орган, тканкі, клеткі іншага арганізма.
[Ад лац. recipiens, recipientis — які атрымлівае, прымае.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)