муска́ тны , ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да мускату, уласцівы яму. Мускатнае дрэва. Мускатны пах. // Мускатны алей. Мускатнае віно .
•••
Мускатны арэх гл. арэх (у 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
skwaśniały
skwaśniał|y
пракіслы, скіслы;
wino ~e — пракіслае віно
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
moszcz, ~u
м.
1. фруктовы сок;
2. маладое віно
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
муст
(лац. mustum)
1) свежы сок з вінаграду або іншых фруктаў;
2) маладое салодкае віно , якое не перабрадзіла.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
ма́ рачны в разн. знач. а́ рочный;
~ная сістэ́ ма кантро́ лю — ма́ рочная систе́ ма контро́ ля;
~нае віно́ — ма́ рочное вино́ ;
~ная сталь — ма́ рочная сталь
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
п’яні́ ць несов. прям. перен. и́ ть;
віно́ яго́ ху́ тка п.о́ его́ бы́ стро пьяни́ т;
яго́ п’яня́ ць по́ спехі — его́ пьяня́ т успе́ хи
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пладо́ вы , ‑ая, ‑ае.
1. Які прыносіць прыдатныя для яды плады. Пладовыя дрэвы.
2. Прыгатаваны з пладоў; у склад якога ўваходзяць плады. Пладовы цукар. Пладовае віно .
3. У складзе якога маюцца органы размнажэння, апладненяя (пра расліны).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
устая́ цца , устаіцца; зак.
1. Стаць гатовым для ўжывання ў выніку доўгага стаяння ў пэўных умовах. Віно ўстаялася.
2. перан. Стаць з цягам часу ўстойлівым, пастаянным; перастаць змяняцца. Пагода якраз устаялася і абяцала працягнуцца надалей. Гартны .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
champagne
[,ʃæmˈpeɪn]
1.
n.
1) шампа́ нскае віно́
2) сьве́ тла-жо́ ўты ко́ лер
2.
adj.
сьве́ тла-жо́ ўты
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Вінагра́ д ’пладовая павойная расліна, Vitis vinifera L.’ (БРС , Кіс. , Сцяшк. МГ ), віныгра́ д ’тс’ (Бяльк. ); ’фруктовы сад’ (Нас. ); ’садавіна’ (Нас. ); ’садовыя расліны’ (Сцеп. ), фалькл. вінаградзік ’вінаграднік’ (Кліх ). Укр. виноград ’вінаград’; ’гронка вінаграду’; ’вінаграднік’; ’садавіна’, рус. смал. виноград ’садовы плод (любы)’; ’сад’; ’віно ’, эпітэт жаніха, кастр. ’аздоба хамута ў выглядзе лістоў вінаграду з гронкамі’, ст.-рус. виноградъ ’вінаграднік, фруктовы сад’ (з XII ст.); ’ягада вінаграду’ (XVII ст.); ’вінаграднае віно ’ (з XVIII ст.), польск. winograd ’вінаград, ягада вінаграду, віно ’, ст.-польск. winograd ’вінаграднік’, чэш. vinohrad , славац. vinohrad , славен. vinógrad ’тс’, серб.-харв. вѝноград , ст.-слав. виноградъ Прасл. vinogordъ . У бел. мове запазычана з ц.-слав. Звычайна лічаць слав. vinogordъ запазычаннем з гоц. weingards , ст.- в.-ням. wîngart(o) , с.-в.-ням. wîngart(e) , н.- в.-ням. Wingert ’вінаграднік’ (Уленбек , AfslPh , 15, 492; Лёвэ, KZ , 39, 317–333; Мух, AnzIF, 9, 197; Брукнер , AfslPh , 42, 141; Шанскі , 1, В, 101; Стэндэр-Петарсан, Slav.-germ. , 365; Кіпарскі, Fremdes , 225; КЭСРЯ , 82). Скок (3, 595) мяркуе, што vinogordъ узнікла на слав. глебе і з’яўляецца складаным словам (параўноўвае ст.-слав. виноградъ і врътоградъ, ад vino > віно́ gordъ > гарод , горад ) (гл.), якое азначала адроджанае месца.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)