запарушы́ць, -ушу́, -у́шыш, -у́шыць; -у́шаны; зак., што.
1. Забрудзіць, пашкодзіць чым-н., што трапіла ў сярэдзіну.
З. вушы.
2. Прысыпаць, зацерушыць.
Снег запарушыў зямлю.
◊
Вока не запарушыць каму (разм.) — пра ціхага, бяскрыўднага чалавека.
|| незак. запару́шваць, -аю, -аеш, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
карасёвый и кара́сий карасёвы;
карасёвая уха́ карасёвая ю́шка;
кара́сий глаз карасёвае во́ка;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
untrained [ˌʌnˈtreɪnd] adj. непадрыхтава́ны, некваліфікава́ны;
To the untrained eye, the products look similar. Для непадрыхтаванага вока прадукты выглядаюць аднолькава.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
cztery
чатыры;
rozmowa w cztery oczy — размова з вока на вока; сам-насам; адзін на адзін
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
АДАПТО́МЕТР (ад адаптацыя + ...метр),
аптычная прылада для вызначэння адаптацыі вока: змены яго святлоадчувальнасці пры пераходзе ад вял. асветленасці паверхні ці яркасці аб’екта да цемнаты. Адаптометрам вымяраюць парог (мінім. сілу) светлавога раздражнення, якое ўспрымаецца вокам.
т. 1, с. 95
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Ачко́, очко́ ’ляток у калодзе для пчол’ (КСТ), ’ячэйка ў сетцы’ (КСТ), ’адзінка ўліку ў розных гульнях’, картачная гульня’ (БРС), укр. очко, вочко, рус. очко, польск. oczko. Памяншальная форма ад око ’вока’, з якім асацыіраваліся дзірачкі ці кропкі на розных прадметах; страта сувязі з ’вока’, акрамя пераноснага ўжывання, звязана з фармальным разыходжаннем (змена націску, параўн. сучаснае во́чка памяншальнае да во́ка ў большасці беларускіх гаворак, гл. ачкаты і інш.), параўн. Булахоўскі, Труды ИРЯ 1, 1949, 153.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ба́нькі ’вочы’ (Нас.). Укр. ба́ньки ’выпучаныя вочы’, ба́нька ’бялок вока; крышталік вока’, банька́тий ’з выпучанымі вачыма’, банька́ч ’тс’. У рус. мове ба́нька ’вочы’ толькі ў зах. і паўд. гаворках. Бясспрэчна, ад ба́нька шкляная пасудзіна; бурбалка, пузыр і г. д.’ (так ужо меркаваў Даль).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
гематапсі́я
(ад гемата- + гр. opsis = вока)
кровазліццё ў вока, якое адбываецца часцей за ўсё пры траўмах.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
дагле́джанасць, ‑і, ж.
Уласцівасць дагледжанага. Новыя будынкі жывёлагадоўчай фермы радуюць вока сваёй дагледжанасцю. Хведаровіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
акуля́р, ‑а, м.
Шкло ў аптычнай прыладзе, якое накіравана да вока назіральніка. Акуляр перыскопа.
[Ад лац. ocularus — вочны.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)