1. (часткатушы) Schínken m -s, -; Kéule f -, -n;
2. (верхняячасткасцягна) Óberschenkel m -s, -
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
армя́к
(тат. ärmäk)
старадаўняя сялянская верхняя адзежына з тоўстага саматканага сукна.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
бешме́т
(тат. bismet)
верхняя мужчынская вопратка ў татараў і каўказскіх народаў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
верхаўё, ‑я, н., зб.
Разм.Верхняя частка спілаванага і ачышчанага ад галля дрэва. [Буднік:] — Дзялянка вялікая, хаця б да вясны ўправіліся паваліць. А падборка верхаўя, сучча, ламачча мала зойме?Ермаловіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кухля́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Рмн. ‑нак; ж.
Верхняя кашуля з футра ў народаў Поўначы. З-пад сваёй новай кухлянкі.. [Тынэлькут] дастае паперку і, асцярожна разгарнуўшы, падае мне.Бяганская.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КАБРЫЯЛЕ́Т (франц. cabriolet),
кузаў легкавога аўтамабіля з адкідным мяккім тэнтам. Верхняя частка кузава жорсткая, з вокнамі, якія можна апускаць. Мае 2 разнавіднасці: К.-купэ з 2 бакавымі дзвярамі і 4-дзверны К.-седан. Найб. пашыраны ў месцах з гарачым кліматам.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
верхату́ра, ‑ы, ж.
Разм.жарт.Верхняя частка якога‑н. збудавання, памяшкання; верхні, апошні паверх. Жыць на верхатуры. □ Бязногі Піліп, узлезшы сваім адумам на верхатуру царквы, гасіў ва ўсе званы.Лобан.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
каўбо́йка, ‑і, ДМ ‑бойцы; Рмн. ‑боек; ж.
1. Капялюш з шырокімі палямі, загнутымі з бакоў, з раменьчыкам пад падбародкам.
2.Верхняя мужчынская сарочка асобага крою з адкладным каўняром.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Вярхні́ца ’драбіны ў калёсах’ (пух., З нар. сл.), рус.кастр.ве́рхница ’верхняя падоўжная аснова калёс’, польск.wierzchnica ’верхняя частка чаго-небудзь’. Утворана ад верхні (< vьrxьnь) і суф. ‑іца (< ‑ica).