Кусцісты шэры лішайнік, які служыць асноўным кормам для паўночных аленяў зімой; аленевы мох. Адкопваюць [алені] з-пад снегу капытамі мох-ягель і ядуць яго.Бяганская.
[Саамск. jiegel.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
sterile[ˈsteraɪl]adj.
1. бяспло́дны; я́лавы;
sterile soils бяспло́дныя зе́млі; я́лавіна
2.шэ́ры, неціка́вы;
sterile debates бясплённыя дэба́ты
3. стэры́льны; стэрылізава́ны;
sterile bandages перавя́зачныя матэрыя́лы
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
мыша́сты, ‑ая, ‑ае.
Такога колеру, як мыш; шэры. Паблізу ганка стаяў прывязаны да слупка ў плоце асядланы мышасты конь.Хадкевіч.Мышастая «Пабеда» ўжо стаяла каля ганка праўлення.Брыль.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
беры́лій
(н.-лац. beryllium, ад гр. beryllos = берыл)
хімічны элемент, лёгкі светла-шэры метал.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
я́гель
(саам. jiegel)
кусцісты шэры лішайнік, які з’яўляецца асноўным кормам для паўночных аленяў зімой.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
запа́лы, ‑ая, ‑ае.
Які запаў, паглыбіўся ўнутр; упалы. Запалыя грудзі. Запалыя бакі. □ Твар быў шэры, ажно чорны, з запалымі шчокамі.Шамякін.Запалыя вочы ў сініх кругах глядзелі тужліва.Карпаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паўпада́ць, ‑ае; ‑аем, ‑аеце, ‑аюць; зак.
Разм. Упасці — пра ўсё, многае або пра ўсіх, многіх. Падняўся і Тарасюк. Вочы яго паўпадалі, твар нейкі зямлісты, шэры, ні крывінкі.С. Александровіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
bluestone
[ˈblu:stoʊn]
n.
1) сі́не-шэ́ры пяшча́нік
2) ме́дны купарва́с, сі́ні ка́мень
blue vitriol — ме́дны купарва́с
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
малібдэ́н
(н.-лац. molibdenum, ад гр. molybdos = свінец)
хімічны элемент, серабрыста-шэры цвёрды тугаплаўкі метал.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
БЯЗЗУ́БЫЯ КІТЫ́, вусатыя кіты (Mysticeti),
падатрад млекакормячых атр. кітападобных. 3 сям.: гладкія кіты (Balaenidae), шэрыя кіты (Eschrichtiidae), паласацікавыя (Balaenopteridae). 10—11 відаў. Найб. вядомыя блакітны кіт, сейвал, фінвал, грэнландскі (палярны) кіт, паўднёвы, шэры, малы паласацік, гарбач. Пашыраны ў Сусветным акіяне. Мігрыруюць.
Даўж. да 33 м, маса да 160 т. Самкі большыя за самцоў. Зубы закладваюцца, але рассыпаюцца ў зародку; замест іх у верхняй сківіцы развіваюцца рагавыя пласціны (180—400 пар), вядомыя пад назвай кітовы вус. Праз яго кіт адцэджвае з вады дробных жывёлін (малюскаў, ракападобных, дробную рыбу), якімі корміцца. Нешматлікія. Колькасць скарачаецца. У Чырв. кнізе МСАП 5 відаў.
