прадпрые́мніцтва, ‑а, н.
Дзейнасць прадпрыемца. // Здольнасць уладжваць выгадныя справы, афёры.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
самазагартава́льны, ‑ая, ‑ае.
Які мае здольнасць да самазагартоўвання. Самазагартавальны працэс.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
селекты́ўнасць, ‑і, ж.
Спец. Здольнасць рабіць адбор; выбіральнасць. Селектыўнасць радыёпрыёмніка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скланя́льнасць, ‑і, ж.
Здольнасць скланяцца, змяняцца па склонах. Скланяльнасць займеннікаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сланцава́тасць, ‑і, ж.
Слаістая будова горнай пароды, здольнасць яе расслойвацца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
спа́йнасць, ‑і, ж.
Спец. Здольнасць крышталяў падзяляцца на лістападобныя палосы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЛАКА́ЦЫЯ ў жывёл і чалавека,
здольнасць вызначаць напрамак на крыніцу гуку ў выніку бінаўральнага эфекту; вызначэнне месцазнаходжання аб’екта ў адносінах да сябе або свайго становішча ў прасторы. Некат. жывёлы эвалюц. шляхам набылі здольнасць да актыўнай Л., напр., дэльфіны, кіты, кажаны, некат. віды птушак. Яны могуць выдаваць і ўспрымаць гукавыя імпульсы з інтэрваламі 0,2—5 мілісекунд, запоўненыя высокачастотнымі ваганнямі 4—200 кГц. Чалавеку ў пэўнай ступені ўласціва здольнасць выяўлення перашкод па гукавым рэху (напр., сляпыя адчуваюць набліжэнне да перашкоды па адбіццю гуку). Гл. таксама Біяакустыка, Біялакацыя.
А.М.Петрыкаў.
т. 9, с. 107
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Ві́дзенне ’зрок’; ’твар’; ’вочы’; ’від’; ’прывід, здань’ (Нас., Касп.). Рус. видение ’зрок, здольнасць бачыць’; ’пачуццё’; ’вочы’, ст.-рус. видѣние ’бачанне’; ’зрок’; ’вока’; ’відовішча’; ’від, выгляд’; ’прывід’, польск. widzenie ’здольнасць бачыць’; ’спатканне з кім-небудзь’; ’тое, што бачым, бачанае’; ’прывід, здань’, в.-луж. widźenje ’бачанне’ і г. д. Прасл. viděn‑ьje. Вытворнае ад дзеепрыметніка залежнага стану viděn‑ъ і суф. ‑je.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Прычу́йванне ’здольнасць добра чуць звера’ (Інстр. 2, Мат. Гом.). Рус. паўд. причувать, причуять ’адчуваць, успрымаць нюхам (пра сабаку)’. Да чуяць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
лята́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; незак.
1. Мець здольнасць трымацца і перамяшчацца ў паветры.
2. перан. Хутка бегаць, рухацца, хадзіць, ездзіць, насіцца (разм.).
|| наз. лята́нне, -я, н.
|| прым. лята́льны, -ая, -ае.
Л. апарат.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)