1. Выцісканне на чым-н. (скуры, метале і пад.) рэльефных узораў, адбіткаў.
2. Рэльефны адбітак, узор, атрыманы такім спосабам.
Шпалеры з залатым цісненнем.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
вылу́звацца:
◊
вылу́звацца са ску́рыразм. aus der Haut fáhren*
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
ласьён, ‑у, м.
Касметычны гігіенічны сродак для догляду скуры твару.
[Фр. lotion ад лац. lotio — мыццё.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сіфілі́ды, ‑аў; адз.няма.
Сіфілітычны сын на слізістай абалонцы, скуры.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
унутрыску́рны, ‑ая, ‑ае.
Які ўводзіцца ўнутр скуры. Унутрыскурнае ўвядзенне вакцыны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гі́цаль, -цля, мн. -цлі, -цляў, м.
1. Той, хто знімае скуры з забітых жывёл; скуралуп (у 1 знач.; уст.).
2.перан. Свавольнік, нягоднік (лаянк.).
Ах, ты г.!
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дактыласкапі́я, -і, ж. (спец.).
Вывучэнне будовы ліній скуры на ўнутраным баку пальцаў рук, а таксама метад устанаўлення асобы па адбітках пальцаў.
|| прым.дактыласкапі́чны, -ая, -ае.
Д. аналіз.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
dermatitis
[,dɜ:rməˈtaɪtəs]
n.
запале́ньне ску́ры, дэрматы́т -у m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ПІЯДЭРМІ́Я (ад грэч. pion гной + дэрма),
гнайнічковыя хваробы скуры, агульная назва пашкоджанняў скуры, выкліканых уздзеяннем гнаяродных мікраарганізмаў (стафілакокаў, стрэптакокаў, зрэдку вульгарнага пратэю, кішачнай і сінягнойнай палачкі і інш.). Бывае першаснай і другаснай (як ускладненне інш. захворванняў скуры). Развіццю П. спрыяюць прафес. і быт. забруджанні скуры, мікратраўмы, пераграванне або пераахаладжэнне, парушэнне функцый унутр. органаў, ц. н. с., абмену рэчываў. Некат. формы часцей назіраюцца ў дзяцей (псеўдафурункулёз), інш. ў дарослых (сікоз). Адрозніваюць стафіла-, стрэпта- і стафіластрэптапіядэрміі. Пры стафілапіядэрміі найчасцей пашкоджваюцца валасяныя фалікулы і потавыя залозы (гідрадэніт, карбункул, фурункул і інш). Стрэптакокапіядэрміі (заеда, імпеціга, хранічная параніхія і інш.) выклікаюць паверхневае або глыбокае запаленне скуры. Да стрэптастафілакокавых адносяць хранічную глыбокую язвавую і язвава-вегетуючую П. Лячэнне: тэрапеўтычнае. На П. хварэюць таксама жывёлы.