Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
unhuman
[ʌnˈhju:mən]
adj.
1) нечалаве́чы, нялю́дзкі (напр. го́лас, вы́гляд)
2) брута́льны, лю́ты; нечалаве́чны, негума́нны
3) надчалаве́чы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
atrocious[əˈtrəʊʃəs]adj.
1. жу́дасны, страшэ́нны, жахлі́вы;
atrocious weather жахлі́вае надво́р’е;
She speaks English with an atrocious accent. Яна гаворыць па-англійску са страшэнным акцэнтам.
2. бязлі́тасны, лю́ты, жо́рсткі, зве́рскі
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
demonic
[dɪˈmɑ:nɪk]
adj.
1) д’я́бальскі, дэмані́чны; лю́ты, нечалаве́чы
2) злы; шалёны, разью́шаны
3) апанта́ны, апанава́ны злым ду́хам
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ferocious
[fəˈroʊʃəs]
adj.
1) лю́ты; злы
2) informal ве́льмі мо́цны, страшны́
a ferocious headache — страшны́ боль галавы́
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
inhuman
[ɪnˈhju:mən]
adj.
1) бесчалаве́чны, лю́ты; бязьлі́тасны
2) нялю́дзкі, нечалаве́чы
inhuman powers of endurance — нечалаве́чыя сі́лы вытрыва́ласьці
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
intemperate
[ɪnˈtempərət]
adj.
1) неўмеркава́ны; нястры́маны, нестрыма́ны
2) суро́вы, лю́ты(пра зіму́, клі́мат)
3) схі́льны да п’я́нства
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
rabid
[ˈræbɪd]
adj.
1) шалёны
a rabid dog — шалёны саба́ка
2) нястры́мны, лю́ты, разью́шаны
3) скра́йні, фанаты́чны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Лю́тар ’бязбожнік’ (Сцяц.), ст.-бел.лютаръ, лютеръ, люторъ, лютеранинъ (XVI ст.) ’лютэранец’, якія са ст.-польск.luter, lutaranin, luteryjanin. Утвораны ад прозвішча Марціна Лютэра — Luther, дзеяча нямецкай Рэфармацыі. Праціўнікі вучэння Лютэра збліжалі яго прозвішча з прыметнікам люты, параўн. лю́тыр ’мучыцель, кат’ (Нас.), са значэннем ’чужынец’: палес. оўруцк. лю́трі ’іншаверцы’ > ’чужаземцы’ (Булыка, Запазыч., 192).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ГАРАДСКІ́ ГАЛАВА́,
службовая асоба ў Рас. імперыі. Узначальваў гарадскую думу і гарадскую ўправу. Пасада ўведзена ў 1785. Паводле гарадской рэформы 1870—75 гарадскі галава выбіраўся на 4 гады гар. думай і зацвярджаўся міністрам унутр. спраў (у губ. гарадах) або губернатарам. У невял. гарадах выконваў функцыі гар. управы. Сумяшчэнне ў асобе гарадской галавы пасад старшыні гар. управы і старшыні гар. думы абмяжоўвала дзейнасць апошняй і пакідала магчымасць самавольства. З 1892 гарадскі галава лічыўся чыноўнікам дзярж. службы. Паводле закону ад 16.6.1870 на пасады гарадской галавы і яго намеснікаў забаранялася выбіраць яўрэяў, што асабліва датычыла бел. губерняў.