разбі́ тнасць , ‑і, ж.
Уласцівасць разбітнога. Але от жа як увосень Людка пайшла ў першы клас , быццам дзіця хто падмяніў: дзе дзяваліся яе рэзвасць, разбітнасць! Сабаленка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АДНАДО́ ЛЬНЫЯ (Monocotyledonas, Liliopsida),
клас кветкавых раслін, гл. Ліліопсіды .
т. 1, с. 122
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЗІ́ ЛЬБЕРБЕРГ-СКУ́ ПНІК (Яўгенія Уладзіміраўна) (1873 ? — ліп. 1942),
бел. піяністка і педагог. Засл. дз. маст. Беларусі (1940). Скончыла Пецярбургскую (клас Г.Есіпавай ) і Венскую (клас Т.Лешаціцкага) кансерваторыі. У 1933—41 праф. Бел. кансерваторыі. Выступала ў канцэртах пераважна як ансамблістка, удзельнічала ў выкананні трыо П.Чайкоўскага і С.Рахманінава, квінтэта Ф.Шуберта і інш. Загінула ў мінскім гета.
т. 7, с. 66
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Ó berprimaf ы́ клас (у некаторых школах Германіі )
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Rá ngstufe f
1) чын, зва́ нне, клас
2) ступе́ нь
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
выпускны́ , ‑ая, ‑ое.
1. Прызначаны для выйсця, выхаду. Выпускны клапан. Выпускная труба.
2. Які мае адносіны да выпуску з навучальных устаноў. Выпускны клас , экзамен. Выпускны вечар.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пту́ шынка , ‑і, Д М ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.
Памянш.-ласк. да птушка; маленькая птушка. Праз адчыненыя дзверы заляцела аднойчы ў клас нейкая маленькая птушынка. Колас .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
РАДЫЯЛЯ́ РЫІ ,
клас (падклас) прасцейшых беспазваночных жывёл; гл. ў арт. Прамянёвікі .
т. 13, с. 240
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ДВУХДО́ ЛЬНЫЯ (Magnoliopsida, або Dicotyledones),
клас кветкавых, або пакрытанасенных, раслін, гл. Магноліяпсіды .
т. 6, с. 80
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
паўзу́ н , -а́ , мн. ы́ , -о́ ў, м.
1. Той, хто не ўмее яшчэ хадзіць, а толькі поўзае (разм. ).
2. Дэталь механізма, якая слізгаецца ўзад і ўперад па чым-н. у прамалінейным напрамку (спец. ).
3. мн. Клас пазваночных жывёл, якія перамяшчаюцца пераважна паўзком (змеі, яшчаркі, кракадзілы, чарапахі).
|| прым. паўзу́ нны , -ая, -ае (да 2 знач. ; спец. ).
П. механізм.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)