лапі́лі

(лац. lapillus = каменьчык)

дробныя кавалкі застылай лавы, выкінутыя вулканам у час вывяржэння.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

літара́ль

(лац. litoralis = берагавы)

прыбярэжная паласа марскога дна, якая агаляецца ў час адліву.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

ва́куум-экстра́кцыя

(ад вакуум + экстракцыя)

аперацыя выцягвання плода ў час родаў вакуум-экстрактарам.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

планша́йба

(ням. Planscheibe)

прыстасаванне на металарэзных станках, якім заціскаюць дэталі ў час апрацоўкі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

таркрэ́т

[лац (tec)tor(ium) (con)cretum = ушчыльнены тынк]

машына, якая падае пад ціскам бетонную сумесь на паверхню ў час таркрэтавання.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

цэйтлу́па

(ням. Zeitlupe, ад Zeit = час + Lupe = лупа)

кіназдымачны апарат для скораснай здымкі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

гіпнапе́дыя, ‑і, ж.

Спец. Навучанне ў час натуральнага сну.

[Ад грэч. hýpnos — сон і paidéia — навучанне, выхаванне.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вужаві́нне, ‑я, н.

Скура змяі, скінутая ў час лінькі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́скакаць, ‑скачу, ‑скачаш, ‑скача; зак.

Разм. Праскакаць пэўны час.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

доўгачасо́вы, ‑ая, ‑ае.

Які працягваецца доўгі час. Доўгачасовая абарона.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)