éinspregen vt

1) спы́рскваць (бялізну)

2) падме́шваць

3) выло́мваць, з сі́лай адчыня́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

гвалто́ўна, прысл.

Супраць волі, жадання; сілай. Дзвіну не запыніш ніякай мяжой, Як з сэрца гвалтоўна не вырвеш кахання. Зарыцкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абша́рышча, ‑а, н.

Тое, што і абшар. Напоены сілай абшарышчаў братніх, Падаўся зноў Нёман да мора, як ратнік. Калачынскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

удзесяцяро́ны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад удзесяцярыць.

2. у знач. прым. Значна павялічаны. Змагацца з удзесяцяронай сілай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

уры́цца разм. (з сілай урэзаццаў што-н.) aufeinánder stóßen*;

уры́цца ў нато́ўп in die Ménge éindringen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ВОЛЬТ,

адзінка электрычнага напружання, эл. патэнцыялу, рознасці эл. патэнцыялаў і электрарухальнай сілы (эрс) у СІ. Абазначаецца В. 1 В роўны эл. напружанню на ўчастку эл. ланцуга з пастаянным такам сілай 1 А, у якім затрачваецца магутнасць 1 Вт (гл. Ампер, Ват). Названы ў гонар А.Вольты.

т. 4, с. 269

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

псіхафі́зіка, ‑і, ДМ ‑зіцы, ж.

Аддзел эксперыментальнай псіхалогіі, які вывучае суадносіны паміж ступенню раздражнення і сілай выкліканага ім адчування.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

gravitate

[ˈgrævɪteɪt]

1.

v.i., Phys.

1) прыця́гвацца (сі́лай зямлі́)

2) асяда́ць

to gravitate to the bottom — па́даць, асяда́ць на дно або́ до́лу

3) мець ця́гу, імкну́цца; цягну́цца

2.

v.t.

прыця́гваць (сі́лай цяжа́ру)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

possess

[pəˈzes]

v.

1) мець што, вало́даць чым

2) быць ула́сьнікам; вало́даць (маёмасьцю, сі́лай)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

абры́нуцца, -нуся, -нешся, -нецца; -нься; зак.

1. Раптам упасці зверху, абваліцца.

Столь абрынулася.

2. перан., на каго-што. З вялікай сілай напасці, наваліцца; нечакана спасцігнуць каго-, што-н.

А. на ворага.

Гора абрынулася на бацькоў.

|| незак. абрына́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)